ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΚΝΕ/ΜΑΣ/ΠΚΣ/ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΓΩΝΑ ΤΟΠΟΓΡΑΦΩΝ

Έντονο προβληματισμό μας προκαλεί η στάση της ΚΝΕ στις τελευταίες συνελεύσεις της σχολής μας, με αποκορύφωμα την τελευταία στις 17.10. Όποιος ήταν σε αυτές δεν μπορεί να μην έχει αντιληφθεί τα διαρκή «show» και την γελοιοποίηση της ίδιας της διαδικασίας σε σημείο διάλυσής της. Ξεκινώντας από «ερωτήσεις»-stand up comedy και καταλήγοντας σε ερωτήσεις χωρίς …ερώτηση(!). Επιλέγουν ως ανάγκη για τον ΦΣ Τοπογράφων να παίξουν κεντρική μικροπολιτική αντιπαράθεση (λόγω και μιας εκτενούς προεκλογικής περιόδου θα λέγαμε εμείς) με την κάθε ΛΑΕ (κάτι ίσως αναμενόμενο σαν στόχευση, αν αναλογιστεί κανείς την κοινή κοινωνική βάση στην οποία απευθύνονται και οι δύο και στην οποία στηρίζουν τις όποιες ψήφους και βουλευτές). Αυτοί είναι οι «πεφωτισμένοι» αγωνιστές με τα «κόκκινα ΔΣ», που φοβούνται λόγω των πολιτικών ανεπαρκειών τους τις μαζικές διαδικασίες των φοιτητικών συλλόγων που είναι σε θέση να παράξουν οι ίδιες πολιτική και δεν αρκούνται στο να «διαλέξουν» πολιτική.

Ορμώμενοι από στείρα μικροπολιτικά συμφέροντα και κομματικές σκοπιμότητες έτσι ώστε να καλύψουν τα πολιτικά κενά της κομματικής τους γραμμής, επιτίθενται με τραμπούκικες συμπεριφορές σε αγωνιστές και αγωνίστριες του συλλόγου. Με μεθοδεύσεις που θα ζήλευε κάθε καθεστωτική δύναμη, προσπαθούν να αναδείξουν το μαχόμενο κομμάτι και μέσα σ αυτό φυσικά την ΕΑΑΚ ως το μέγιστο κακό εντός των συλλόγων. Σε αυτή τη κατεύθυνση είδαμε λίγες μέρες μετά την ΚΝΕ να χρησιμοποιεί για άλλη μία φορά εργαλειακά το Δ.Σ. σαν μέσο συλλογής υπογραφών για τις κινητοποιήσεις της. Η ΚΝΕ/ΜΑΣ/ΠΚΣ/Επιτροπή Αγώνα Τοπογράφων έφερε σαν ψήφισμα στο Διοικητικό Συμβούλιο, το ψήφισμα εκείνο που καταψήφισε το σώμα της Γενικής Συνέλευσης την οποία διέλυσε λίγες μέρες πριν. Ξανά λοιπόν, όπως συνηθίζει όλο και συχνότερα, βρήκε τρόπο να παρακάμψει τις συλλογικές μας διαδικασίες, τις διαδικασίες στις οποίες έχει λόγο κάθε φοιτητής και φοιτήτρια, και προτίμησε να πάρει μία «απόφαση» με την βοήθεια της ΔΑΠ και της κάθε ΔΑΠ. Ένα ΔΣ το όποιο αναφερόταν σε φοιτητική διαδήλωση τη μέρα διακλάδικής απεργίας η οποία οργανωνόταν για μήνες από σωματεία μακριά από γραφειοκρατίες και αφεντικά, μία απεργία την οποία με κάθε τρόπο σαμπόταραν και υπονόμευσαν τρέχοντας πίσω από την ΑΔΕΔΥ αλλά παρ όλα αυτά έγινε και ήταν μαζική και επιτυχημένη.  Αυτή η πολιτική τους ξεφτίλα οδηγεί στην καταστροφή του φοιτητικού συλλόγου. Δημιουργεί συνειδητά ένα κλίμα ανάθεσης και υποτίμησης των Γενικών Συνελεύσεων. Στην άρνηση μας να επιτρέψουμε αυτό το ΔΣ να καπελώσει τον σύλλογο μας η ΚΝΕ απάντησε με τραμπουκισμούς και απειλές. Καθοδηγητάδες της ΚΝΕ εμφανίστηκαν στη σχολή με σκοπό να μας εκφοβίσουν και να μας «ενημερώσουν» πως τον εν λόγω ΔΣ θα γίνει είτε το θέλουμε είτε όχι.  Πως θα μας αναγκάσουν «με άλλο τρόπο αν χρειαστεί» όπως είπαν. 

Η βαθιά κομματοκεντρική λογική της ΚΝΕ, σε συνδυασμό με την αδυναμία της να περιγράψει ένα πολιτικό σχέδιο ανάπτυξης και όξυνσης του μαθητικού και φοιτητικού κινήματος, είναι τα βαθύτερα αίτια που μετατρέπουν την ΚΝΕ σε επί της ουσίας τροχοπέδη των αγώνων της σπουδάζουσας νεολαίας, παρά τις διακηρυκτικά αριστερές κορώνες της. Για αυτό και θέλουν προέδρους στις σχολές και στα σχολεία που θα ελέγχουν οι καθοδηγητές που θα κάνουν κουμάντο στους συλλόγους και όχι μαζικές συνελεύσεις. Οι πολιτικές ανεπάρκειες της ΚΝΕ, η γενικόλογη γραμμή της στο φοιτητικό κίνημα που αδυνατεί συστηματικά, να θέσει τον πήχη σε επίπεδα ανάλογα της συγκυρίας και στον αντίποδα σπέρνει ματαιότητα και απαισιοδοξία στον κόσμο των σχολών, δεν κρύβονται πίσω από τραμπούκικους χειρισμούς.

Οι λασπολογίες και τα ψέματα, είναι η διαχρονική τους ικανότητα όταν βλέπουν την πολιτική τους γραμμή να αποτυγχάνει και να πέφτει σε τέλματα. Είναι χαρακτηριστικό ότι επιλέγουν να το κάνουν κάθε φορά που βλέπουν ότι μειοψηφούν, επιλέγοντας να καταστρέψουν τις διαδικασίες του συλλόγου τους και τις αποφάσεις του και μάλιστα με διάφορους τρόπους, ξεκινώντας με τα παραπάνω και καταλήγοντας σε κατάθεση ψηφισμάτων ίδιων(!) με αυτά που καλούσαν τον σύλλογο να αποφασίσει μέσω του πλαισίου τους, χρησιμοποιώντας τα με άκρως προβοκατόρικο τρόπο. Έχουν δηλαδή διαχρονική λογική ότι ή ο σύλλογος θα «ανήκει» στο ΜΑΣ και τίποτα άλλο, ή θα επιβάλλουν την διάλυσή του με κάθε τρόπο. Κι αφού το πρώτο στη σχολή μας δεν τους βγαίνει, παίζουν την δεύτερη και επικίνδυνη επιλογή.

Από την μεριά μας - αντιλαμβανόμενοι ότι παρεμβαίνουμε σε μια σχολή που επικρατεί η λογική διάλυσης των φοιτητικών συλλόγων λόγω δύναμης της ΔΑΠ - καταγγέλλουμε και επιλέγουμε να μην αφήσουμε στο απυρόβλητο οποιαδήποτε αντίστοιχη προσπάθεια, ειδικά όταν γίνεται με κάποιο «αγωνιστικό» προσωπείο. Ο φοιτητικός μας σύλλογος έχει πολύ σοβαρά θέματα να αντιμετωπίσει για να μετατραπεί σε πεδίο αυτοσυντήρησης και αυτοαναπαραγωγής της ΚΝΕ και του ΚΚΕ. Και ακριβώς γι’ αυτό κάνουμε ξεκάθαρο ότι τέτοιες πρακτικές από εδώ και στο εξής δεν θα γίνουν ανεκτές στο ελάχιστο και η ομαλή λειτουργία του φοιτητικού συλλόγου και της διεξαγωγής των συνελεύσεων του θα διασφαλιστεί με κάθε τρόπο απέναντι σε κάθε προσπάθεια στημένης προβοκάτσιας και εξευτελισμού τους.

ΟΛΕΣ/ΟΙ στη ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ του φοιτητικού μας συλλόγου την ΠΕΜΠΤΗ 8.11 στις 12:30 στο αμφΒ1

Νοέμβρης 1973 – Νοέμβρης 2018: Τίποτα δεν έχει αλλάξει...

45 χρόνια έχουν περάσει από την εξέγερση εκείνου του Νοέμβρη το 1973. Το τριήμερο του πολυτεχνείου, σε πείσμα κυβερνήσεων και κράτους, παραμένει ένα αγωνιστικό ραντεβού για παιδεία, ειρήνη και ελευθερία, και όχι κάποια «γιορτούλα» των διάφορων επισήμων. Έτσι και φέτος, το φοιτητικό κίνημα, μαζί με μαθητές, αδιόριστους καθηγητές, κάθε αγωνιζόμενο και αγωνιζόμενη, θα γεμίσουμε τον ιστορικό χώρο στην Πατησίων, πιάνοντας το νήμα από το τότε στο σήμερα, ενώνοντας τις δυνάμεις μας και να παλέψουμε ξανά για

ψωμί: με ψηφισμένο το τρίτο μνημόνιο από κυβέρνηση και δήθεν αντιπολίτευση, οι εργαζόμενοι, και ειδικά οι νέοι (βλέπε υποκατώτατο μισθό, σύμφωνο εργασίας κοκ), βυθίζονται ακόμα πιο βαθιά στο βούρκο του “εργασιακού μεσαίωνα”. Με μισθούς πείνας, “ευέλικτα” ωράρια και ανύπαρκτα εργατικά δικαιώματα για τους λίγους εκείνους που δουλεύουν σταθερά, με  επισφάλεια – ανασφάλεια, περιπλάνηση και μιζέρια για τους περισσότερους, το αίτημα για “ψωμί”, με αξιοπρεπείς μισθούς, ανθρώπινα ωράρια και σταθερή δουλεια για όλους είναι πιο επίκαιρο από ποτέ, τόσο για τους ήδη εργαζόμενους, όσο και για τους μελλοντικούς. Όπως τότε, που οι εργάτες και οι οικοδόμοι ενώθηκαν με τους εξεγερμένους φοιτητές ενάντια στη χούντα, έτσι και σήμερα εργατικό και φοιτητικό κίνημα θα παλέψουν ενάντια στον εργασιακό μεσαίωνα.

παιδεία: με την πρόφαση της κρίσης, η χρηματοδότηση της παιδείας συνεχώς μειώνεται: ελλείψεις, περικοπές στη φοιτητική μέριμνα (σίτιση, στέγαση), στροφή στην “αυτοχρηματοδότηση” των ιδρυμάτων. Αποτέλεσμα: οι φτωχοί φοιτητές πετάγονται πρακτικά εκτός ιδρυμάτων, το δικαίωμα στη δημόσια και δωρεάν παιδεία καταντά ουτοπικό. Και όσοι μένουν σε αυτά, οδηγούνται στην “υπερεξειδίκευση”, χωρίς συνολική εποπτεία του αντικειμένου της, χωρίς σφαιρική γνώση που θα τους διαμορφώνει σαν ολοκληρωμένους ανθρώπους, καθιστώντας του ευέλικτο και πειθήνιο δυναμικό, εκτεθειμένο στις ορέξεις του εκάστοτε εργοδότη. Η πάλη λοιπόν για ποιοτική, δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλες κι όλους, παραμένει ιστορικό διακύβευμα για το φοιτητικό κίνημα, από το 1973 στο πολυτεχνείο, μέχρι το κίνημα ενάντια στην αναθεώρηση το άρθρου 16 και τη σημερινή πάλη ενάντια στον αντιδραστικό νόμο Γαβρόγλου.

ελευθερία: την ώρα που νέοι αγώνες ξεσπούν (βλέπε κινητοποιήσεις μαθητών, απεργία 1ης Νοεμβρίου), κυβέρνηση κι αντιπολίευση στοχοποιούν το άσυλο, ως δήθεν χώρο “ανομίας και παραβατικότητας”, στην ουσία στοχεύοντας το ίδιο το δικαίωμα των φοιτητών να οργανώνονται, να συνδικαλίζονται και να αγωνίζονται. Ακόμα, οι φασίστες επιχειρούν να ξαναβγούν στο δρόμο, στήνοντας ενέδρες και χτυπώντας μετανάστες και αγωνιστές. Το δόγμα για “τάξη και ασφάλεια” πλασάρεται δήθεν ως η απόλυτη λύση στα προβλήματα της καθημερινότητας, ειδικά στις φτωχές γειτονιες. Η καταστολή όμως ποτέ δεν έλυσε κοινωνικά ζητήματα, όπως η μιζέρια, η ανεργία, η εξαθλίωση. Στην πραγματικότητα, στοχεύουν απλά τους αγώνες των καταπιεσμένων ενάντια σε αυτά. Καθήκον του φοιτητικού κινήματος σήμερα είναι να σταθούμε δίπλα τους. 

Γι’ όλα αυτά, πιάνουμε το νήμα των αγώνων του τότε και το φέρνουμε στο σήμερα. Για ψωμί παιδεία και ελευθερία, για έναν κόσμο στο μπόι των ονείρων μας!

...τίποτα δεν είναι όπως παλιά!

Ο Παύλος ζει, τσακίστε τους ναζί !

Στις 18 Σεπτεμβρίου του 2013, πέντε χρόνια πριν, ο αντιφασίστας μουσικός Παύλος Φύσσας πέφτει νεκρός από το μαχαίρι του Γιώργου Ρουπακιά, μέλους του δολοφονικού τάγματος εφόδου της Χρυσής Αυγής στην περιοχή της Νίκαιας. Ο Παύλος δεν έγινε στόχος της φασιστικής συμμορίας αυτής λόγω του χρώματος του δέρματος του, αλλά λόγω των πολιτικών του ιδεών τις οποίες εξέφραζε μέσα από την μουσική του.

Μιλάμε συνεπώς για μια καθαρά πολιτική δολοφονία η οποία ήρθε ως συνέχεια της δράσης του ναζιστικού αυτού τάγματος εφόδου στις γειτονιές του Πειραιά. Χαρακτηριστικά παραδείγματα οι πρωτοφανούς αγριότητας επιθέσεις εναντίον Αιγύπτιων ψαράδων στην Ιχθυόσκαλα και μελών του ΠΑΜΕ στο Πέραμα. Η πρόκληση αυτή δεν έμεινε αναπάντητη, αντιθέτως, οι δρόμοι του Κερατσινίου, της Αθήνας και ολόκληρης της Ελλάδας πλημμύρησαν με κόσμο και το "Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ" έγινε ένα με το "Δεν θα περάσει ο φασισμός".

Οι εκατομμύρια ψυχές που απαίτησαν και συνεχίζουν να απαιτούν, πέντε χρόνια μετά, πραγματική δικαίωση και απομόνωση του ναζιστικού μορφώματος από την κοινωνία απέδειξαν και εξακολουθούν να αποδεικνύουν πόσο μικρόψυχο είναι το ρατσιστικό δηλητήριο των δολοφόνων Χρυσαυγιτών μπροστά στην δύναμη της αλληλεγγύης.

Η δολοφονία αυτή δεν ήρθε σαν κεραυνός εν αιθρία, αλλά είναι άμεσο επακόλουθο της πολιτικής των κυβερνήσεων που έχουν οδηγήσει την κοινωνία στη φτώχεια, την εξαθλίωση, την απελπισία, το φόβο, χτίζοντας έτσι μια κοινωνική συγκυρία στην οποία η Χρυσή Αυγή κατάφερε να αναδειχθεί σαν «επίσημο» πολιτικό κόμμα σπέρνοντας το ρατσιστικό μίσος και την τρομοκρατία. Δεν εμφανίσθηκε από το πουθενά. Δεν πρόκειται για την παραφωνία στην κατά τα άλλα «αψεγάδιαστη» δημοκρατία μας, αλλά για το πιο βίαιο τεκνό της χρόνιας, δομικής κρίσης που περνάει ο καπιταλισμός και το πολιτικό σύστημα που τον συντηρεί. Κι ενώ η ίδια η Χ.Α., υποκριτικά, καταγγέλλει το «σάπιο πολιτικό κατεστημένο» φορώντας ένα δήθεν αντιμνημονιακό προσωπείο, στην πράξη υπερασπίζεται στο μέγιστο των δυνατοτήτων της, τα συμφέροντα των μεγαλοεφοπλιστών, το «η ρήξη σήμερα θα ήταν εγκληματική ενέργεια σε βάρος του έθνους», το «ευρώ με σκληρούς όρους», την Ευρώπη-φρούριο των πολέμων, των πογκρόμ και των φραχτών που πνίγουν χιλιάδες πρόσφυγες στα σύνορα της.

Στην πραγματικότητα, οι χρυσαυγίτες δεν πρόκειται ποτέ να συγκρουστούν με τα μνημόνια και τα επιχειρηματικά συμφέροντα που αυτά ευνοούν. Αντίθετα, βάζουν στο στόχαστρο πρόσφυγες-μετανάστες, γείτονες λαούς και όπως και στην περίπτωση του Παύλου, ανθρώπους που δεν σωπαίνουν και στέκονται απέναντι στην βαρβαρότητα και τον μισανθρωπισμό τους. Σήμερα, η φασιστική απειλή εξακολουθεί να γιγαντώνεται, όπως φάνηκε από τα συλλαλητήρια για την ονοματολογία της ΠΓΔΜ που διοργανώθηκαν από εθνικιστικές δυνάμεις, είχαν την στήριξη σύσσωμης της ελληνικής δεξιάς και στάθηκαν αφορμή για την φασιστική ελίτ της χώρας να βγει στο προσκήνιο προβαίνοντας σε δολοφονικές επιθέσεις (Κατάληψη Libertatia - Θέατρο Εμπρός κλπ).

Αυτή την απειλή μπορεί δεν πρόκειται να την σταματήσει καμία κυβέρνηση και κανένα αστικό δικαστήριο. Η φασιστική απειλή θα τσακιστεί από τους ίδιους που απειλούνται από αυτή. Θα την τσακίσει το μαζικό εργατικό και ταξικό κίνημα στους χώρους δουλειάς, στις σχολές και στις γειτονιές που προσπαθεί να αναπτυχθεί πολιτικά. Θα την τσακίσει το ενωτικό μαχητικό αντιφασιστικό κίνημα στον δρόμο και σε κάθε προσπάθειά της να νομιμοποιηθεί στο δημόσιο πεδίο.

Όλοι/ες στην συγκέντρωση στο Κερατσίνι (Παύλου Φύσσα 60) την Τρίτη 18/9 στις 17:30  και την πορεία προς τα γραφεία της Χρυσής Αυγής στην πλατεία Κοραή στον Πειραιά