ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΜΑΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 03/10 ΣΤΙΣ 12:30 ΣΤΟ ΑΜΦ Β1

Ζώντας στο «μεταμνημονιακό» σκηνικό, όπου Νέα Δημοκρατία και ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούν να μας πείσουν ότι έρχονται καλύτεροι καιροί, οι ζωές των εργαζόμενων και της πληττόμενης πλειοψηφίας βρίσκονται στον ίδιο δρόμο της ανεργίας, της ελαστικής εργασίας, της άμισθης εργασίας και των απλήρωτων λογαριασμών. Η ανάπτυξη τους διαφαίνεται μόνο στα ιστογράμματα τους και στις τσέπες τους. Η γενικότερη πολιτική που ακολουθεί η Νέα Δημοκρατία, δεν αποτελεί τίποτε άλλο από συνέχεια των πολιτικών του Σύριζα και αυτό διαφαίνεται και στην Παιδεία. Δίδακτρα στα μεταπτυχιακά, παραβίαση ασύλου, δημιουργία συνθηκών για να μπει ολοένα και περισσότερο ο ιδιωτικός τομέας μέσα στο πανεπιστήμιο.

Πιο συγκεκριμένα η ΝΔ φέρνει στο προσκήνιο την υλοποίηση όλης της ατζέντας  της ευρωπαϊκής ένωσης και των Ιδιωτικών συμφερόντων στην παιδεία συνολικά. Στη τριτοβάθμια εκπαίδευση  έρχεται το νέο νομοθετικό πλαίσιο  με ταχείς ρυθμούς να περάσει μεταρρυθμίσεις που ανέκαθεν το φοιτητικό κίνημα  βρισκόταν τροχοπέδη  στην υλοποίηση τους και στην ψήφιση τους.

Επιγραμματικά αντικαθίσταται ο αποφασιστικός και διοικητικός ρόλος  της συγκλήτου σε επιμέρους ζητήματα (που δεν έχουν αναγγελθεί ακόμα) από Συμβούλια ιδρύματος και  από τον  γενικό γραμματέα του πανεπιστημίου (manager). Οι παραπάνω θεσμοί νομοθετικά θα αποτελούνται από καθηγητές και επιχειρηματίες και θα συνεδριάζουν, έχοντας την δυνατότητα και νομοθετικά να αποφασίζουν, χωρίς να αναγκάζονται να ενημερώνουν τους φοιτητές και  τους εργαζόμενους, και χωρίς οι παραπάνω να έχουν κάποιον ρόλο για της αποφάσεις.

Όλη η παραπάνω κατάσταση έρχεται σε συνδυασμό με την επαναφορά των ν+2 ετών φοίτησης, και φυσικά η εφαρμογή τους να είναι ξεκομμένη από τις φοιτήτριες και τους φοιτητές και υλοποιείται πίσω από κλειστές πόρτες.  Το ν+2 έρχεται να εντείνει τους ρυθμούς σπουδών μας και να συμπιέσει περαιτέρωτον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο που έχουμε . Συγχρόνως δημιουργούνται πιεστικές συνθήκες για τα άτομα που εργάζονται παράλληλα με τις σπουδές τους απωθώντας τα, άμα δεν μπορούν να βγάλουν την κούρσα διάβασμα-δουλειά, από την εκπαιδευτική διαδικασία (3/10 παρατάνε τις σπουδές τους). Ασχέτως αν προμοτάρεται από την κυβέρνηση ως μια κίνηση με ιδεολογικά κριτήρια, έρχεται ώστε να βελτιώσει την αναλογία καθηγητής/τρια ανά φοιτητές/τριες που είναι για την Ελλάδα 1/44.1 και είναι η δεύτερη χειρότερη αναλογία στην Ευρώπη, με αποτέλεσμα να αξιολογούνται αρνητικά τα πανεπιστήμια, καθιστώντας τα μη προσφιλή για τις επιχειρήσεις. Διαγράφουν φοιτητές μόνο και μόνο για τα επιχειρηματικά τους συμφέροντα ,και ενώ υπάρχει μεγάλο πρόβλημα στο εκπαιδευτικό δυναμικό , αντί να προσλαμβάνουν καθηγητές μας διώχνουν!

Όλα αυτά τα παραπάνω και άλλα τόσα, ξέρουν ότι είναι αιτία πολέμου για τους φοιτητές και για αυτό δεν είναι καθόλου τυχαία  χρονικά η νομοθετική κατάργηση του ασύλου. Παίρνοντας ως πρόσχημα, υποκριτικά, τρεις σχολές του κέντρου που στην περιοχή  επικρατούν ιδιαίτερες κοινωνικές συνθήκες τις οποίες έχουν δημιουργήσει αυτοί. Για τη συνείδηση της ΝΔ, αλλά και του ΣΥΡΙΖΑ, ανομία είναι οι διεκδικήσεις των φοιτητών. Θέλουν  ένα πανεπιστήμιο που όλο και περισσότερο θα οχυρώνει το άσυλο για  μεγαλοεπενδυτές και  μεγαλοκαθηγητάδες ώστε αυτοί να κάνουν ότι θέλουν με τις ζωές μας και οι αγώνες των φοιτητών και οι διεκδικήσεις τους να βρίσκονται σε ένα περιβάλλον καταστολής.

Στην ίδια χρονική κατάσταση βλέπουμε ότι ο πόλεμος κατά των μεταναστ(ρι)ών καλά κρατεί. Οι εικόνες από την Μόρια όπου ένα παιδί πεθαίνει επειδή μπήκε σε ένα χαρτόκουτο για να προστατευτεί από την βροχή και το πάτησε νταλίκα, όπου μία γυναίκα με το μωρό της πέθαναν σε φωτιά μόλις εχθές, μας πληγώνουν και μας εξοργίζουν.  Συγχρόνως βλέπουμε οικογένειες να διώχνονται από καταλήψεις στέγης, όπου αυτοί όριζαν το πως θα ζήσουν, και να ξαναπετιούνται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης με αντίξοες συνθήκες.  Σε αυτή τη κατάσταση μόνο αλληλέγγυα μπορούμε να σταθούμε με αυτούς τους ανθρώπους είτε προσπαθούν να γλιτώσουν από μία εμπόλεμη ζώνη με την κλασσική έννοια είτε από τον κοινωνικό πόλεμο που ζούσε ο καθένας στο τόπο που άφησε πίσω του. Όπως θεωρείται δεδομένο για το καθένα μας πως μπορεί να μετακινηθεί ελεύθερα σε όποιο μέρος επιθυμεί για ένα καλύτερο μέλλον τόσο και άλλο τόσο θα έπρεπε να παλεύουμε για την ελευθερία αυτών των ανθρώπων που έφτασαν σε μια Ελλάδα που τους πολεμά με κάθε μέσο.  Σε αυτόν τον πόλεμο κατά των μεταναστών η Ελλάδα και η Τουρκία είναι χέρι χέρι (Συμφωνία Ελλάδας-Τουρκίας-ΕΕ 2016) και διαχειρίζονται τις ζωές των μεταναστών ως διαπραγματευτικό χαρτί τους.

Σε αυτές τις εξελίξεις, ως φοιτητ(ρι)ες, οφείλουμε να ορθώσουμε συνολικές αντιστάσεις στην γενικευμένη επίθεση που δεχόμαστε. Αντιστάσεις που θα ξεκινούν από την υπεράσπιση του ασύλου, όχι γενικά και αόριστα, αλλά ως χώρου ελεύθερης πολιτικής δραστηριότητας και διεκδίκησης των φοιτητ(ρι)ών και των εργαζομένων. Αντιστάσεις και επιθετικές κινήσεις για την αύξηση των δαπανών για την εκπαίδευση κόντρα στην «ιδιωτική πρωτοβουλία», στις χορηγίες και στους πετσοκομμένους προϋπολογισμούς του κράτους. Ενάντια στις διαγραφές των φοιτητών, εμείς βάζουμε μπροστά την ελεύθερη πρόσβαση όλων στη παιδεία, χωρίς κανένα εμπόδιο και ασφυκτικό περιορισμό. Η επίθεση είναι κοινή και συνολική, και έτσι οφείλει να είναι και η απάντηση μας. Η απάντηση των από κάτω, των καταπιεσμένων φοιτητών/τριών και εργαζόμενων που ξέρουμε ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε αλλιώς και θα τα πάμε αλλιώς εμείς οι ίδιοι/ες, όχι σύμφωνα με τα κέρδη και τις ζημιές τους, αλλά σύμφωνα με τις ζωές, τις ανάγκες και τα θέλω μας. Κι επειδή κανείς δεν είναι πεφωτισμένος παντογνώστης και υπερασπιστής μας, αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσα από τις συλλογικές και μαζικές μας διαδικασίες, τις Γενικές Συνελεύσεις μας και την υλοποίηση των αποφάσεών τους.

Μέσα από τις συλλογικές μας διαδικασίες θα περιγράψουμε το μέλλον που μας αρμόζει, θα παλέψουμε για τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας !

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΠΚΣ/ΚΝΕ/ΜΑΣ

Την Τετάρτη 10/4 διεξήχθησαν οι φετινές φοιτητικές εκλογές πανελλαδικά, με αυξημένη συμμετοχή των φοιτητών/τριών και επιδίωξη από τις δυνάμεις μας να έχουν ανατρεπτικό, ριζοσπαστικό, στίγμα και να δώσουν μήνυμα ανυποχώρητου αγώνα για μια καλύτερη προοπτική εντός και εκτός σχολών. Φυσικά, δεν έλειψαν τα γνωστά φαινόμενα ευτελισμού της διαδικασίας από τις καθεστωτικές δυνάμεις (ΠΑΣΠ ΑΣΟΕΕ και εκλογές νοθείας μόνη της στο Σπόρτινγκ, ΔΑΠ Παντείου και εσκεμμένη ματαίωση των εκλογών εκεί, ΔΑΠ Οικονομικού ΕΚΠΑ και αντιπαραθετικές εκλογές νοθείας στο Ζάππειο). Ωστόσο, πρωτοφανής για τα εγχώρια δεδομένα και την ιστορία του φοιτητικού και εργατικού κινήματος ήταν η στάση της ΠΚΣ, συγκεκριμένα στην Αρχιτεκτονική Αθήνας, με τις δυνάμεις μας εκεί να έρχονται αντιμέτωπες με μια πρωτόγνωρη κατάσταση βίας, τραμπουκισμών, πλήρους αποσάθρωσης της πολιτικής αντιπαράθεσης όπως την ξέραμε μέχρι τώρα.  Πρόδρομος αυτής της κατάστασης ήταν η επιθετική στάση τους απέναντι στις δυνάμεις της ΕΑΑΚ σε όλα τα προεκλογικά ΔΣ του ΕΜΠ.

Συγκεκριμένα, στη σχολή αυτή υπάρχει παράδοση ενός ενεργού Φοιτητικού Συλλόγου, γενικών συνελεύσεων και κινητοποιήσεων, ενώ καμιά καθεστωτική παράταξη δεν έχει καταφέρει να στηθεί μέχρι τώρα. Η δεύτερη δύναμη που παρεμβαίνει στον Σύλλογο είναι η ΠΚΣ, με τις γνωστές προβληματικές και -ειδικά από πέρυσι- με μια εμμονή σε γραφειοκρατικούς τρόπους λήψης αποφάσεων, φτηνή μικροπολιτική και λασπολογία. Οι δυνάμεις μας εκεί έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο στο Σύλλογο καταφέρνοντας τόσα χρόνια ώστε να είναι ο σύλλογος ενεργός. Γι’ αυτό και τόσα χρόνια κατεβαίνει μαζικά στο δρόμο (βλ. φέτος -ακόμα και σε περίοδο κινηματικής νηνεμίας- τη μαζική παρουσία του ΦΣ Αρχιτεκτονικής στην 8^η Μάρτη), σε μπλοκ ακηδεμόνευτα από κόμματα και γραφειοκρατίες. Και μάλλον αυτή η κατάσταση είναι που ενοχλεί τόσο καιρό τις δυνάμεις της ΠΚΣ εκεί, ώστε να φτάσουν στο σημείο να αλλοιώσουν το εκλογικό αποτέλεσμα για να πάρουν αυτοί τα «πρωτεία».

Από την έναρξη της καταμέτρησης λοιπόν, η ΠΚΣ αποφάσισε με το «έτσι θέλω» να βγάζει άκυρα ψηφοδέλτια της ΑΚΑ-ΕΑΑΚ, ασκώντας συνεχώς βέτο, προσπαθώντας να επιβάλλει με αυτό τον τρόπο ένα νοθευμένο αποτέλεσμα σύμφωνα με το οποίο αυτή θα έβγαινε πρώτη. Παράλληλα σταματούσε τις καταμετρήσεις σε μια σειρά από Συλλόγους μέχρι να περάσει το δικό της, μη σεβόμενη τη βούληση των φοιτητών/τριών που συμμετείχαν στις εκλογές, απλά για να εξυπηρετήσει δικές της μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Ένα πόλεμος νεύρων λοιπόν και παραχάραξη της βούλησης των φοιτητών/τριών που συμμετείχαν στις εκλογές και με πολιτική τοποθέτηση στήριξαν τον σχεδιασμό μας, που έφτασε στο αποκορύφωμα με την προκλητική παρουσία 60 μελών της ΚΝΕ στην είσοδο του Πολυτεχνείου, έτοιμων να επιβάλουν οργανωτικά την πλαστή και νοθευμένη αυτοδυναμία της ΠΚΣ στη σχολή. 

Η πολιτική επιλογή αυτή της ΚΝΕ πέρα από τον προφανή αντιδημοκρατικό της χαρακτήρα, καταλήγει στην αποδιάρθρωση και απονομιμοποίηση των διαδικασιών του Φοιτητικού Συλλόγου στα μάτια των φοιτητών. 

Εμείς προφανώς από την πλευρά μας αντιλαμβανόμαστε εντελώς διαφορετικά την πολιτική, τον φοιτητικό συνδικαλισμό, το φοιτητικό κίνημα και τις δομές του, γι’ αυτό και το σχήμα μας πήρε την πολιτική επιλογή να αποχωρήσει από τη διαδικασία, μη νομιμοποιώντας τους τραμπουκισμούς της ΠΚΣ και την διάλυση του Φοιτητικού Συλλόγου Αρχιτεκτονικής. Η ΠΚΣ τελείωσε μόνη της (!)  την καταμέτρηση, με ένα νοθευμένο αποτέλεσμα που προφανώς εμείς (ούτε και κάποιος λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος) δεν αναγνωρίζουμε. 

Εκλογές βίας και νοθείας έχουμε συνηθίσει στην Πάντειο και στην ΑΣΟΕΕ από τις δυνάμεις της ΠΑΣΠ και της ΔΑΠ. Και σίγουρα δεν αντιστοιχεί σε μια θεωρητικά, δημοκρατική, αγωνιστική, ηθική και πάνω απ’ όλα κομμουνιστική δύναμη όπως πλασάρεται η ΠΚΣ, να αναλαμβάνει τον ρόλο τους. Σε μία συγκυρία που εντείνεται συνεχώς η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση και το ένα αντιλαϊκό μέτρο έρχεται μετά το άλλο με όλο και πιο επιθετικούς όρους για το μέλλον της νεολαίας, η ΚΝΕ αντί να ανταποκριθεί στο κάλεσμα των δυνάμεων της ΕΑΑΚ για κοινή κινηματική συμπόρευση και αντεπίθεση του φοιτητικού κινήματος, επιλέγει να επιτεθεί σε όποια αγωνιστική δύναμη κινείται πιο αριστερά της.  Για να μην συμβεί σε κανένα άλλο Σύλλογο, εμείς θα βρισκόμαστε καθημερινά στις  σχολές μας, όπως το κάνουμε τόσα χρόνια και θα αντιπαλεύουμε ενάντια στην διάλυση των Φοιτητικών Συλλόγων, το μέσο υπεράσπισης της καθημερινότητας και του μέλλοντός μας. Η δημοκρατική διεξαγωγή των φοιτητικών εκλογών είναι ευθύνη του φοιτητικού κινήματος μακριά από λογικές νοθείας, αλλοίωσης και εκβιασμών. Η ΠΚΣ μας απέδειξε ότι βάζει τον πολιτικό εαυτό και τις σκοπιμότητες της πάνω από τους φοιτητές! Δεν θα περάσει!  

Ο αγώνας ενάντια στις αντιλαϊκές και αντιεκπαιδευτικές πολιτικές της κυβέρνησης, του υπουργείου, της ΕΕ και τις πρυτανικές αρχές, με πρώτο κόμβο να μην περάσει το πολυνομοσχέδιο για τις συγχωνεύσεις και το «νέο Λύκειο», θα συνεχιστεί το επόμενο χρονικό διάστημα. Τον αγώνα αυτό δε θα είναι εκεί για «να τον επιβάλει» κανένας κομματικός στρατός, αλλά οι ίδιοι οι φοιτητές/τριες ,πλάι στους εργαζόμενους/ες, με παράλληλο αγώνα για την ανασυγκρότηση των Φοιτητικών Συλλόγων σε αγωνιστική και δημοκρατική κατεύθυνση έτσι ώστε το φοιτητικό κίνημα να μπορέσει να απαντήσει στην επίθεση που δέχεται συνολικά η γενιά μας. Οι δυνάμεις της ΠΚΣ πρέπει να επιλέξουν: Θα είναι μέρος αυτού του αγώνα ή θα βρίσκονται απέναντι;

ΕΑΑΚ σε ΑΕΙ-ΤΕΙ

  Ακολουθεί η σχετική ανακοίνωση της Αριστερής Κίνησης Αρχιτεκτονικής – ΕΑΑΚ:

Βία, Νοθεία, ΚΝΕ Αυτοδυναμία

Τραμπουκισμοί, βία και νοθεία. Όχι η ΔΑΠ ΝΔΦΚ. Η ΠΚΣ της σχολής μας. Η ΠΚΣ, αποφάσισε ότι φέτος ή θα πάρει ξaνά αυτοδυναμία στο σύλλογο με τη χρήση νοθείας, ή δεν θα γίνουν καθόλου εκλογές. Δεν περιμέναμε τίποτα λιγότερο από μια δύναμη που έχει αποφασίσει εδώ και κάποια χρόνια να διαλύσει το φοιτητικό σύλλογο, εξευτελίζοντας τις διαδικασίες και τις αποφάσεις του με κορύφωση την φετινή χρονιά μέσω της αυτοδυναμίας της στο ΔΣ. Δεν περιμέναμε από μια «κατά τα άλλα αγωνιστική δύναμη» να υιοθετεί πρακτικές ΔΑΠ και με τραμπούκικο και οργανωτικό τρόπο να εξάγει ένα αποτέλεσμα φοιτητικών εκλογών κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της, που μόνο έγκυρο δεν είναι.

Ο ευτελισμός της διαδικασίας ξεκίνησε με την προσπάθεια να ακυρωθεί ένα ψηφοδέλτιο του σχήματος το οποίο είχε «σημαδευτεί» (γδαρθεί!!) ξεκάθαρα από το άνοιγμα του φακέλου. Αυτό συνέχισε με την συνεχή άσκηση βέτο, το κλείδωμα της κάλπης, την αποχώρηση μέλους της ΠΚΣ από την αίθουσα με τα κλειδιά και έφτασε στο σημείο η ΠΚΣ να διακόψει τις καταμετρήσεις σε όλες τις σχολές της Αθήνας. Προφανώς οι εκλογές είναι διαδικασία συλλόγου και γι αυτόν ακριβώς το λόγο διεξάγονται κάθε χρόνο στη βάση του κανονισμού που αποφασίζεται από κοινού από όλες τις δυνάμεις που συμμετέχουν στις εκλογές και ορίζει την εγκυρότητα και την δημοκρατική διεξαγωγή τους. Δεν είναι δυνατόν αυτός να αμφισβητείται και (πόσο μάλλον) να αναθεωρείται συνεχώς κατά τη διάρκεια της διαδικασίας. Αυτό ήταν και το αποκορύφωμα και της πολιτικής επιλογής που είχε πάρει η ΠΚΣ να διαλύσει τις φοιτητικές εκλογές. Όταν μετά από σειρά προτάσεων που καταθέσαμε ως ΑΚΑ-ΕΑΑΚ προκειμένου να επιλυθεί η διαφωνία και να συνεχίσει η διαδικασία των εκλογών στο δικό μας αλλά και σε μια σειρά άλλων συλλόγων αποκαλύφθηκε η σκοπιμότητα των επί σειρά βέτο που ασκούσε η ΠΚΣ όλη την ημέρα των φοιτητικών εκλογών. Η ΠΚΣ αξιοποιούσε το γεγονός ότι η Κεντρική Εφορευτική Επιτροπή (ΚΕΦΕ) του δικού μας φοιτητικού συλλόγου αποτελείται μόνο από δύο πολιτικές δυνάμεις και παρακωλούσε τη διαδικασία λήψης οποιασδήποτε απόφασης καθώς χρειάζεται ομοφωνία, με σκοπό τελικά να διαμορφώσει το εκλογικό αποτέλεσμα.

Παρότι σαν σχήμα δεχθήκαμε την ακύρωση του συγκεκριμένου ψηφοδελτίου του συνδυασμού μας, η ΠΚΣ, επιβάλλοντας μια λογική, πως η διαδικασία θα γίνει με τους δικούς της όρους, κινητοποίησε τον κομματικό της στρατό (50 άτομα με κράνη και καδρόνια) κάτω από την αίθουσα που διεξαγόταν η διαδικασία του φοιτητικού μας συλλόγου. Έτσι ξεκίνησε το πραγματικό θέατρο του παραλόγου όπου η ΠΚΣ βάφτιζε άκυρα τα έγκυρα ψηφοδέλτια του σχήματος, με επιχειρήματα του είδους «δεν είναι ολόιδιοι οι σταυροί πάνω σε ένα ψηφοδέλτιο», «δεν μου αρέσει το ψηφοδέλτιο, σας το βγάζω άκυρο». Ο συνεχόμενος για ώρες παραλογισμός, με τα αβάσιμα επιχειρήματα και τα βέτο που ασκούνταν συνεχώς, αποσκοπούσε στην δημιουργία ενός παιχνιδιού υπομονής εκτός οποιουδήποτε πολιτικού πλαισίου, με τραμπουκισμούς, προσωπικούς χαρακτηρισμούς σεξιστικά σχόλια κ.ο.κ. Μια κατάσταση που εν τέλει κατέληξε σε απειλές του τύπου «να προσέξετε πως θα φύγετε από δω» και δε θυμίζει σε καμία περίπτωση δύναμη που θέλει να έχει αναφορά στο κίνημα και την αριστερά, αλλά αντίθετα πρακτικές καθεστωτικών παρατάξεων.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, το σχήμα πήρε την πολιτική επιλογή, να μην δείξει καμία περεταίρω ανοχή και νομιμοποίηση στην προσπάθεια της ΠΚΣ να νοθεύσει το εκλογικό αποτέλεσμα και για άλλη μια φορά να κομματοποιήσει το σύλλογο και να εξευτελίσει δίχως προηγούμενο τις διαδικασίες του. Το εκλογικό αποτέλεσμα που έχει δημοσιεύσει η ΠΚΣ διαμορφώθηκε σε κλειστές αίθουσες με παρουσία μόνο του πολιτικού της εαυτού και δεν έχει καμία έγκριση από την κεντρική εφορευτική επιτροπή. Τα συγκεκριμένα τρία ψηφοδέλτια της ΑΚΑ-ΕΑΑΚ που ακύρωσε η ΠΚΣ χωρίς να είναι άκυρα με την απειλή της βίας – και ποιος ξέρει πόσα ακόμα ακολούθησαν όταν αποφάσισε να κάνει μόνη της φοιτητικές εκλογές χωρίς ΚΕΦΕ – φάνηκε μάλιστα πως εν τέλει διαμόρφωναν το τελικό αποτέλεσμα του συλλόγου και το σχήμα ως πρώτη δύναμη.

Τελικά για εμάς η ουσία είναι μια. Για πρώτη φορά στην ιστορία του φοιτητικού μας συλλόγου, παράταξη που αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερή, επέβαλε με τον πιο χυδαίο τρόπο το κομματικό της σχέδιο, ακυρώνοντας τη συμμετοχή και την πολιτική τοποθέτηση δεκάδων φοιτητών/τριών του συλλόγου, που νόμιζαν ότι έχουν το δικαίωμα να ψηφίσουν κάτι διαφορετικό από την «υπεύθυνη» αυτοδύναμη ΠΚΣ. Για εμάς οι πολιτικές ευθύνες είναι ξεκάθαρες. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η ΚΝΕ θα είναι διατεθειμένη να ξεκινήσει μια ολόκληρη εκστρατεία ψέματος και παραφιλολογίας σε σχέση με την εκλογική διαδικασία, άλλωστε δε θα είναι και η πρώτη φορά. Σαφώς και επιλέγουμε την αντιπαράθεση όταν αυτή είναι πολιτική, έχει να κάνει με τα πραγματικά επίδικα για το σύλλογο και προωθεί την αγωνιστικότητα των αποφάσεών του για μια καλύτερη καθημερινότητα μέσα και έξω από τη σχολή. Σε μια αντιπαράθεση όμως στην οποία διακυβεύεται η δημοκρατική διεξαγωγή των εκλογών, σκοπεύουμε να είμαστε αδιάλλακτες/οι. Για εμάς πρώτη δύναμη δεν σημαίνει επιβολή του «δικού μου» πολιτικού σχεδίου με το έτσι θέλω, άλλωστε δεν το κάναμε και ποτέ.

Ο φοιτητικός σύλλογος γνωρίζει πολύ καλά ότι ακόμη και στις πιο δύσκολες συνθήκες δεν διακυβεύσαμε ποτέ τη διαφάνεια και τη δημοκρατία των διαδικασιών του, ούτε δράσαμε ποτέ στις πλάτες τόσων συμφοιτητριών και συμφοιτητών μας. Δεν σκοπεύουμε λοιπόν να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε ελέφαντες. Σκοπεύουμε όμως να αναγνωρίσουμε το συγκεκριμένο γεγονός σαν μια πολιτική τομή. Για εμάς αυτό σημαίνει ή τώρα ή ποτέ. Είτε ο φοιτητικός σύλλογος παίρνει την κατάσταση στα χέρια του και εξωθεί τέτοιες λογικές ή αποδέχεται την επιβολή μιας αυστηρά κομματικοποιημένης και περιχαρακωμένης παράταξης που αποφάσισε να τον διαλύσει με το «έτσι θέλω». Ως ΑΚΑ ΕΑΑΚ θα κaταβάλλουμε όλες μας τις δυνάμεις και καλούμε κάθε φοιτήτρια/τη που αντιλαμβάνεται τη σοβαρότητα των πολιτικών γεγονότων, να μην αναγνωρίσει το αποτέλεσμα που έχει τοιχοκολληθεί στους τοίχους της σχολής και να μην επιτρέψει σε κανένα άτομο της συγκεκριμένης παράταξης να μιλήσει εξ ονόματος του συλλόγου και των διαδικασιών του. Κυρίως όμως καλούμε καθεμία και καθέναν να εξασφαλίσουμε τη δυνατότητά μας σε δημοκρατικές, «από τα κάτω», υγιείς και ανοιχτές διαδικασίες από εδώ και στο εξής.

 Αριστερή Κίνηση Αρχιτεκτονικής – ΕΑΑΚ

akaeaak.wordpress.com

Στρατηγικός σχεδιασμός, Τίτλος σχολής ή Πρόγραμμα Σπουδών. Τι πραγματικά συμβαίνει;

Εδώ και πολύ καιρό έχει ανοίξει (και) στη σχολή μας το ζήτημα της αλλαγής του προγράμματος σπουδών που έρχεται μέσω της συζήτησης για το στρατηγικό σχεδιασμό της σχολής και της αλλαγής του ονόματός της. Μια κουβέντα που ανοίγει κατά διαστήματα πολλά χρόνια τώρα και για διάφορους λόγους μπαίνει σε παύσεις και αναστέλλεται. Ταυτόχρονα το ίδιο ζήτημα, όλο αυτό το διάστημα ανοίγει και σε μια σειρά σχολών σε διαφορετικές χρονικές στιγμές σαν να πρόκειται για αποσπασμένες μεταξύ τους αποφάσεις. Στην πραγματικότητα όμως, έχει να κάνει με την εργασιακή αναδιάρθρωση – με την οποία το κεφάλαιο προσπαθεί να ανακάμψει από μία ακόμα κρίση του – και πως αυτή έρχεται για τους μηχανικούς με τις αλλαγές που φέρνει το ΤΕΕ και το προεδρικό διάταγμα που ψηφίστηκε πρόσφατα, αλλά και σε άλλους κλάδους (πχ καθηγητικές σχολές με απόσπαση διδακτικής επάρκειας από το πτυχίο).

-Γιατί η βασική τομή πάνω στην οποία γίνεται η κουβέντα είναι η προσθήκη στον τίτλο της σχολής του «Μηχανικών Γεωπληροφορικής»;

Οι προφάσεις για την υπεράσπιση της θέσης αυτής, ξεκινούν από την αποκλειστική “κατοχύρωση” του συγκεκριμένου αντικειμένου και φτάνουν σε λογικές “marketing” για το πώς θα ζητάνε περισσότεροι νέοι φοιτητές την σχολή μας, μια κουβέντα που εκτός από άτοπη, γίνεται και σε μια εντελώς αντιεπιστημονική βάση που περισσότερο θα έπρεπε να προσβάλλει τους μελλοντικούς φοιτητές της σχολής, παρά να τους προσεγγίζει. Φυσικά, η εστίαση στον συγκεκριμένο κλάδο δεν είναι καθόλου τυχαία, καθώς μοναδικό στόχο έχει την εξυπηρέτηση των αναγκών του κεφαλαίου, που αυτή την περίοδο έχει βρει τεράστιο κομμάτι κερδοφορίας σε αυτόν, με τη διαμόρφωση καταρτισμένων αποφοίτων κατάλληλων για το σκοπό αυτό.

-Τι αξία δίνεται στην κουβέντα από τους ίδιους τους καθηγητές και πώς συνειδητά αυτή υποβαθμίζεται;

Παρά αυτή την πολύ σοβαρή διάσταση και ουσία του ζητήματος, για όποιον έχει συμμετέχει στις διαδικασίες των καθηγητών (Γενικές Συνελεύσεις Τμήματος, Επιτροπές Προπτυχιακών Σπουδών), θα έχει παρατηρήσει ότι από πλευράς τους ανοίγεται το ζήτημα με έναν ιδιαίτερα υποβαθμιστικό για αυτό και για τους ίδιους τρόπο. Ενώ γίνεται η ορθή παραδοχή ότι το σημερινό πρόγραμμα σπουδών δεν είναι αποτελεσματικό και δεν ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες της σημερινής κοινωνίας, ως επίδικο και θέμα κουβέντας μπαίνει απλά ο αριθμός μαθημάτων και ο φόρτος εργασίας σαν απόλυτοι αριθμοί και στατιστικά ξεκομμένα από την πραγματικότητα της φοίτησης στο πανεπιστήμιο, της ζωής και των αναγκών του σύγχρονου φοιτητή και μελλοντικού (ή/και νυν) εργαζόμενου. Η κουβέντα που γίνεται κυνικά για αύξηση ή μείωση μαθημάτων, αύξηση ή μείωση φόρτου εργασίας και ποσοστών δουλειάς στο σπίτι επί ωρών παρακολούθησης είναι απαράδεκτη, καθώς γνωρίζουμε ότι η διαμόρφωση ενός κατάλληλου προγράμματος σπουδών για την εξυπηρέτηση των σημερινών αναγκών του κεφαλαίου μπορεί να γίνει με οποιονδήποτε μανδύα και τα παραπάνω δεν το αφορούν κιόλας πραγματικά. Γι’ αυτό το λόγο κιόλας, καλούμε κάθε φοιτητή/τρια της σχολής να αποφύγει την συζήτηση του θέματος αυτού υπό το συγκεκριμένο πρίσμα και να μην πέφτει θύμα της μετατόπισης της κουβέντας από την κύρια ουσία της.

Άλλωστε ο τρόπος με τον οποίον διαμορφώνεται και υποβαθμίζεται η κουβέντα από πλευράς καθηγητών φαίνεται τόσο από τα διάφορα κείμενα συμβολής που έχουν αναρτηθεί και στην ιστοσελίδα της σχολής (πχ αφαίρεση του όρου «Αγρονόμος» από τον τίτλο επειδή δημιουργεί «ειρωνικά σχόλια»(!) ), όσο και από την ανάδειξη των διάφορων μεταξύ τους αντικρουόμενων συμφερόντων. Ο δεύτερος είναι και ο πραγματικός λόγος που το νέο πρόγραμμα σπουδών έχει μπει τόσες φορές στο συρτάρι και επιχειρείται τώρα να έρθει με δήθεν αλλαγή ονόματος. Φαίνεται ξεκάθαρα δηλαδή, ότι η προσπάθεια ανάδειξης και ανάπτυξης του πολύ συγκεκριμένου αντικειμένου κάθε καθηγητή και κατ’ επέκταση των εργαστηρίων, ερευνητικών προγραμμάτων και γενικότερα μπίζνες εκατομμυρίων, είναι γι’ αυτούς πολύ σημαντικότερο από την συνολική διαμόρφωση ενός πραγματικά σύγχρονου και χρήσιμου προγράμματος σπουδών και την αντίστοιχη μετάδοση ολοκληρωμένης και συνολικής γνώσης στους φοιτητές.

-Γιατί δεν πρόκειται για κάτι που αφορά αποκλειστικά τη σχολή μας και ποιες είναι οι κοινές κατευθύνσεις;

Όπως ήδη αναφέρθηκε, δεν πρόκειται για ένα ζήτημα που αφορά μόνο τους Τοπογράφους. Αντίστοιχες αλλαγές γίνονται σε μια σειρά από σχολές, σε διαφορετικούς χρόνους για να καλλιεργηθεί η αντίληψη ότι δεν πρόκειται για μια ενιαία αναδιάρθρωση αλλά για «σκόρπιες» εκσυγχρονίσεις σχολών. Άλλωστε, μελετώντας κανείς τις στοχεύσεις όλων αυτών των αλλαγών, διαπιστώνει ότι όλες τους εναρμονίζονται πλήρως με τις κατευθύνσεις των νόμων Διαμαντοπούλου, Αρβανιτοπούλου και τώρα Γαβρόγλου σε ακαδημαϊκό-ερευνητικό και διοικητικό-οργανωτικό επίπεδο, αλλά και με την ευρωπαϊκή συνθήκη «Μπολόνια». Βασική κατεύθυνση, αυτή του κατακερματισμού της γνώσης, του σπασίματός της δηλαδή σε «πακέτα» γνώσεων και δεξιοτήτων (με ανάλογη κοστολόγηση σε πιστωτικές μονάδες - ECTs) τα οποία ο φοιτητής καλείται να λαμβάνει, με την συμπλήρωση ενός βασικού και μικρού κορμού, πάνω στον οποίο θα χτίζεται μια εξειδίκευση. Στόχος, η παροχή μια πολύ εξειδικευμένης γνώσης έτσι ώστε ο αυριανός απόφοιτος να μπορεί να εκτελεί μόνο μια πολύ συγκεκριμένη εργασία. Με αυτήν την έννοια χάνεται όλο και περισσότερο οποιαδήποτε δυνατότητα συνολικής εποπτείας της εργασίας και του αντικειμένου, ενώ ταυτόχρονα και λόγω αυτού, ο εργαζόμενος, παρότι συνδεδεμένος πλέον με τις ανάγκες της αγοράς για εξειδικευμένο δυναμικό, δεν έχει κανέναν λόγο για όλο το υπόλοιπο κομμάτι της παραγωγής.

Μια κατάσταση που διαμορφώνεται και από την εστίαση στις εμβαθύνσεις σε μια λογική εξειδίκευσης που οδηγεί σε διάσπαση του ενιαίου πτυχίου και τη δημιουργία διαφορετικών αποφοίτων ανάλογα με τις επιλογές εμβαθύνσεων. Συγκεκριμένα, στην εισήγηση της επιτροπής για τη φυσιογνωμία και την στρατηγική της σχολής αναφέρεται ξεκάθαρα ότι «η παροχή ενιαίου διπλώματος σπουδών χωρίς ειδίκευση δημιουργεί πρακτικές δυσκολίες στο πρόγραμμα σπουδών … » και ότι «το προσφερόμενο δίπλωμα λόγω της συνεκτικότητάς του είναι στην ουσία ενιαίο. Εν τούτοις, θα εξεταστεί η δυνατότητα αναγραφής του αντικειμένου ειδίκευσης … ». Στην ίδια εισήγηση αναφέρεται ξεκάθαρα η απαραίτητη συνεργασία της σχολής με το ΤΕΕ, το οποίο πρόσφατα – μέσω προεδρικού διατάγματος – έφερε αλλαγές, όπως την εισαγωγή επί πληρωμή σεμιναρίων για απόκτηση αποσπασματικών επαγγελματικών δικαιωμάτων κλπ. Φαίνεται δηλαδή ξεκάθαρα η εναρμόνιση που επιχειρείται να υπάρξει στις αλλαγές προγραμμάτων σπουδών και οργανισμών όπως το ΤΕΕ, γι’ αυτό και επιλέγουμε έτσι να τις αντιμετωπίζουμε. Αντιλαμβανόμαστε ότι για τις αλλαγές αυτές δεν τίθεται θέμα «εκσυγχρονισμού» όπως το ονομάζουν, αλλά καταμερισμού ανάλογα με τις εκάστοτε ανάγκες της αγοράς. Ακριβώς όπως δηλαδή προέκυψε και το υπάρχον πρόγραμμα, ακριβώς όπως δηλαδή θα ξαναγίνει.

-Είναι προωθητική μια απάντηση ότι το υπάρχον πρόγραμμα σπουδών είναι το πλέον κατάλληλο και αυτό που αρμόζει στις σύγχρονες δικές μας ανάγκες αλλά και της κοινωνίας;

Προφανώς και οποιοσδήποτε ισχυρίζεται κάτι τέτοιο δεν έχει καμία επαφή με την πραγματικότητα και το πώς αυτή διαμορφώνεται καθημερινά στη σχολή. Από την άλλη, είναι γεγονός ότι κανένα πρόγραμμα σπουδών που διαμορφώνεται κάθε τρεις και λίγο ανάλογα με την αγορά τους και δημιουργεί αναλώσιμους εργαζομένους δεν μπορεί να είναι πραγματικά σύγχρονο και κοινωνικά χρήσιμο. Και πώς θα μπορούσε να είναι όταν ερχόμαστε και συζητάμε για επιστημονικά πεδία με όρους marketing και μπίζνες με ερευνητικά, όταν την ίδια ώρα έχουμε νεκρούς από πυρκαγιές στο Μάτι, πλημμύρες στην Μάνδρα και μια Κρήτη μισοκατεδαφισμένη, και οι πλέον επιστημονικά αρμόδιοι για αυτά δεν κουνάνε ούτε το μικρό τους δακτυλάκι; Αλλά πώς να το κάνουν κιόλας, όταν είναι απασχολημένοι με τα διάφορα ερευνητικά προγράμματα του Πολυτεχνείου με πεδίο εφαρμογής τον πόλεμο και το κυνήγι μεταναστών (όπως το Jason στη σχολή μας και το Ranger στους Ηλεκτρολόγους);

-Για ποιο λόγο όλοι/ες εμείς οφείλουμε να παίξουμε το δικό μας ρόλο;

Αφού, η κατάσταση διαμορφώνεται με αυτόν τον τρόπο και τα ιδεολογήματα περί «ουδετερότητας της επιστήμης» καταρρίπτονται καθημερινά, τώρα περισσότερο από ποτέ είναι η ώρα να δοθεί η δική μας απάντηση. Η απάντηση των από κάτω, των καταπιεσμένων φοιτητών/τριών και εργαζόμενων που ξέρουμε ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε αλλιώς και θα τα πάμε αλλιώς εμείς οι ίδιοι/ες, όχι σύμφωνα με τα κέρδη και τις ζημιές τους, αλλά σύμφωνα με τις ζωές και τις ανάγκες μας. Κι επειδή κανείς δεν είναι πεφωτισμένος παντογνώστης και υπερασπιστής μας, αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσα από τις συλλογικές και μαζικές μας διαδικασίες, τις Γενικές Συνελεύσεις μας και την υλοποίηση των αποφάσεών τους.