ΟΛΕΣ/ΟΙ στη ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ του φοιτητικού μας συλλόγου την ΠΕΜΠΤΗ 8.11 στις 12:30 στο αμφΒ1

Νοέμβρης 1973 – Νοέμβρης 2018: Τίποτα δεν έχει αλλάξει...

45 χρόνια έχουν περάσει από την εξέγερση εκείνου του Νοέμβρη το 1973. Το τριήμερο του πολυτεχνείου, σε πείσμα κυβερνήσεων και κράτους, παραμένει ένα αγωνιστικό ραντεβού για παιδεία, ειρήνη και ελευθερία, και όχι κάποια «γιορτούλα» των διάφορων επισήμων. Έτσι και φέτος, το φοιτητικό κίνημα, μαζί με μαθητές, αδιόριστους καθηγητές, κάθε αγωνιζόμενο και αγωνιζόμενη, θα γεμίσουμε τον ιστορικό χώρο στην Πατησίων, πιάνοντας το νήμα από το τότε στο σήμερα, ενώνοντας τις δυνάμεις μας και να παλέψουμε ξανά για

ψωμί: με ψηφισμένο το τρίτο μνημόνιο από κυβέρνηση και δήθεν αντιπολίτευση, οι εργαζόμενοι, και ειδικά οι νέοι (βλέπε υποκατώτατο μισθό, σύμφωνο εργασίας κοκ), βυθίζονται ακόμα πιο βαθιά στο βούρκο του “εργασιακού μεσαίωνα”. Με μισθούς πείνας, “ευέλικτα” ωράρια και ανύπαρκτα εργατικά δικαιώματα για τους λίγους εκείνους που δουλεύουν σταθερά, με  επισφάλεια – ανασφάλεια, περιπλάνηση και μιζέρια για τους περισσότερους, το αίτημα για “ψωμί”, με αξιοπρεπείς μισθούς, ανθρώπινα ωράρια και σταθερή δουλεια για όλους είναι πιο επίκαιρο από ποτέ, τόσο για τους ήδη εργαζόμενους, όσο και για τους μελλοντικούς. Όπως τότε, που οι εργάτες και οι οικοδόμοι ενώθηκαν με τους εξεγερμένους φοιτητές ενάντια στη χούντα, έτσι και σήμερα εργατικό και φοιτητικό κίνημα θα παλέψουν ενάντια στον εργασιακό μεσαίωνα.

παιδεία: με την πρόφαση της κρίσης, η χρηματοδότηση της παιδείας συνεχώς μειώνεται: ελλείψεις, περικοπές στη φοιτητική μέριμνα (σίτιση, στέγαση), στροφή στην “αυτοχρηματοδότηση” των ιδρυμάτων. Αποτέλεσμα: οι φτωχοί φοιτητές πετάγονται πρακτικά εκτός ιδρυμάτων, το δικαίωμα στη δημόσια και δωρεάν παιδεία καταντά ουτοπικό. Και όσοι μένουν σε αυτά, οδηγούνται στην “υπερεξειδίκευση”, χωρίς συνολική εποπτεία του αντικειμένου της, χωρίς σφαιρική γνώση που θα τους διαμορφώνει σαν ολοκληρωμένους ανθρώπους, καθιστώντας του ευέλικτο και πειθήνιο δυναμικό, εκτεθειμένο στις ορέξεις του εκάστοτε εργοδότη. Η πάλη λοιπόν για ποιοτική, δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλες κι όλους, παραμένει ιστορικό διακύβευμα για το φοιτητικό κίνημα, από το 1973 στο πολυτεχνείο, μέχρι το κίνημα ενάντια στην αναθεώρηση το άρθρου 16 και τη σημερινή πάλη ενάντια στον αντιδραστικό νόμο Γαβρόγλου.

ελευθερία: την ώρα που νέοι αγώνες ξεσπούν (βλέπε κινητοποιήσεις μαθητών, απεργία 1ης Νοεμβρίου), κυβέρνηση κι αντιπολίευση στοχοποιούν το άσυλο, ως δήθεν χώρο “ανομίας και παραβατικότητας”, στην ουσία στοχεύοντας το ίδιο το δικαίωμα των φοιτητών να οργανώνονται, να συνδικαλίζονται και να αγωνίζονται. Ακόμα, οι φασίστες επιχειρούν να ξαναβγούν στο δρόμο, στήνοντας ενέδρες και χτυπώντας μετανάστες και αγωνιστές. Το δόγμα για “τάξη και ασφάλεια” πλασάρεται δήθεν ως η απόλυτη λύση στα προβλήματα της καθημερινότητας, ειδικά στις φτωχές γειτονιες. Η καταστολή όμως ποτέ δεν έλυσε κοινωνικά ζητήματα, όπως η μιζέρια, η ανεργία, η εξαθλίωση. Στην πραγματικότητα, στοχεύουν απλά τους αγώνες των καταπιεσμένων ενάντια σε αυτά. Καθήκον του φοιτητικού κινήματος σήμερα είναι να σταθούμε δίπλα τους. 

Γι’ όλα αυτά, πιάνουμε το νήμα των αγώνων του τότε και το φέρνουμε στο σήμερα. Για ψωμί παιδεία και ελευθερία, για έναν κόσμο στο μπόι των ονείρων μας!

...τίποτα δεν είναι όπως παλιά!

Ο Παύλος ζει, τσακίστε τους ναζί !

Στις 18 Σεπτεμβρίου του 2013, πέντε χρόνια πριν, ο αντιφασίστας μουσικός Παύλος Φύσσας πέφτει νεκρός από το μαχαίρι του Γιώργου Ρουπακιά, μέλους του δολοφονικού τάγματος εφόδου της Χρυσής Αυγής στην περιοχή της Νίκαιας. Ο Παύλος δεν έγινε στόχος της φασιστικής συμμορίας αυτής λόγω του χρώματος του δέρματος του, αλλά λόγω των πολιτικών του ιδεών τις οποίες εξέφραζε μέσα από την μουσική του.

Μιλάμε συνεπώς για μια καθαρά πολιτική δολοφονία η οποία ήρθε ως συνέχεια της δράσης του ναζιστικού αυτού τάγματος εφόδου στις γειτονιές του Πειραιά. Χαρακτηριστικά παραδείγματα οι πρωτοφανούς αγριότητας επιθέσεις εναντίον Αιγύπτιων ψαράδων στην Ιχθυόσκαλα και μελών του ΠΑΜΕ στο Πέραμα. Η πρόκληση αυτή δεν έμεινε αναπάντητη, αντιθέτως, οι δρόμοι του Κερατσινίου, της Αθήνας και ολόκληρης της Ελλάδας πλημμύρησαν με κόσμο και το "Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ" έγινε ένα με το "Δεν θα περάσει ο φασισμός".

Οι εκατομμύρια ψυχές που απαίτησαν και συνεχίζουν να απαιτούν, πέντε χρόνια μετά, πραγματική δικαίωση και απομόνωση του ναζιστικού μορφώματος από την κοινωνία απέδειξαν και εξακολουθούν να αποδεικνύουν πόσο μικρόψυχο είναι το ρατσιστικό δηλητήριο των δολοφόνων Χρυσαυγιτών μπροστά στην δύναμη της αλληλεγγύης.

Η δολοφονία αυτή δεν ήρθε σαν κεραυνός εν αιθρία, αλλά είναι άμεσο επακόλουθο της πολιτικής των κυβερνήσεων που έχουν οδηγήσει την κοινωνία στη φτώχεια, την εξαθλίωση, την απελπισία, το φόβο, χτίζοντας έτσι μια κοινωνική συγκυρία στην οποία η Χρυσή Αυγή κατάφερε να αναδειχθεί σαν «επίσημο» πολιτικό κόμμα σπέρνοντας το ρατσιστικό μίσος και την τρομοκρατία. Δεν εμφανίσθηκε από το πουθενά. Δεν πρόκειται για την παραφωνία στην κατά τα άλλα «αψεγάδιαστη» δημοκρατία μας, αλλά για το πιο βίαιο τεκνό της χρόνιας, δομικής κρίσης που περνάει ο καπιταλισμός και το πολιτικό σύστημα που τον συντηρεί. Κι ενώ η ίδια η Χ.Α., υποκριτικά, καταγγέλλει το «σάπιο πολιτικό κατεστημένο» φορώντας ένα δήθεν αντιμνημονιακό προσωπείο, στην πράξη υπερασπίζεται στο μέγιστο των δυνατοτήτων της, τα συμφέροντα των μεγαλοεφοπλιστών, το «η ρήξη σήμερα θα ήταν εγκληματική ενέργεια σε βάρος του έθνους», το «ευρώ με σκληρούς όρους», την Ευρώπη-φρούριο των πολέμων, των πογκρόμ και των φραχτών που πνίγουν χιλιάδες πρόσφυγες στα σύνορα της.

Στην πραγματικότητα, οι χρυσαυγίτες δεν πρόκειται ποτέ να συγκρουστούν με τα μνημόνια και τα επιχειρηματικά συμφέροντα που αυτά ευνοούν. Αντίθετα, βάζουν στο στόχαστρο πρόσφυγες-μετανάστες, γείτονες λαούς και όπως και στην περίπτωση του Παύλου, ανθρώπους που δεν σωπαίνουν και στέκονται απέναντι στην βαρβαρότητα και τον μισανθρωπισμό τους. Σήμερα, η φασιστική απειλή εξακολουθεί να γιγαντώνεται, όπως φάνηκε από τα συλλαλητήρια για την ονοματολογία της ΠΓΔΜ που διοργανώθηκαν από εθνικιστικές δυνάμεις, είχαν την στήριξη σύσσωμης της ελληνικής δεξιάς και στάθηκαν αφορμή για την φασιστική ελίτ της χώρας να βγει στο προσκήνιο προβαίνοντας σε δολοφονικές επιθέσεις (Κατάληψη Libertatia - Θέατρο Εμπρός κλπ).

Αυτή την απειλή μπορεί δεν πρόκειται να την σταματήσει καμία κυβέρνηση και κανένα αστικό δικαστήριο. Η φασιστική απειλή θα τσακιστεί από τους ίδιους που απειλούνται από αυτή. Θα την τσακίσει το μαζικό εργατικό και ταξικό κίνημα στους χώρους δουλειάς, στις σχολές και στις γειτονιές που προσπαθεί να αναπτυχθεί πολιτικά. Θα την τσακίσει το ενωτικό μαχητικό αντιφασιστικό κίνημα στον δρόμο και σε κάθε προσπάθειά της να νομιμοποιηθεί στο δημόσιο πεδίο.

Όλοι/ες στην συγκέντρωση στο Κερατσίνι (Παύλου Φύσσα 60) την Τρίτη 18/9 στις 17:30  και την πορεία προς τα γραφεία της Χρυσής Αυγής στην πλατεία Κοραή στον Πειραιά

Το κυλικείο ανήκει σε φοιτητές-εργαζομένους, όχι σε ιδιώτες-εργολαβίες !

Από τις αρχές του καλοκαιριού το κυλικείο της σχολής μας έχει κλείσει αφού ο ιδιώτης που το διαχειριζόταν αποχώρησε, με αποτέλεσμα ο χώρος του να μοιάζει πλέον ένα εγκαταλειμμένο τοπίο. 

Ο χώρος του κυλικείου πέρα από το σημείο που θα βρουν κάτι να φάνε ή να πιουν οι φοιτητές ενδιάμεσα των μαθημάτων, αποτελεί και ένα χώρο συνάντησης, κοινωνικοποίησης, γνωριμίας και ανάπτυξης σχέσεων μεταξύ τους. Αποτελεί ουσιαστικά συστατικό στοιχείο των φοιτητικών χρόνων για κάθε άτομο που βλέπει τις σπουδές του ως μια διαδικασία πολύπλευρης ανάπτυξης του εαυτού του και της προσωπικότητάς του, πέρα από μια διαδικασία άκριτης μετάδοσης στείρας γνώσης. Αποτελεί το μέρος που οι φοιτητές βρίσκονται, συζητάνε και ανταλλάσσουν απόψεις για κάθε πιθανό ζήτημα, προσωπικό, κοινωνικό ή πολιτικό, αναπτύσσουν κριτική ικανότητα και σκέψη, και στην τελική αμφισβητούν την ίδια την γνώση που τους παρέχεται εμβαθύνοντας έτσι στην ουσία της.

Αυτός λοιπόν ο χώρος, και συνεπώς ό,τι αυτός αποτελεί, παραδίδεται, όπως και σχεδόν κάθε λειτουργία του πανεπιστημίου πλέον, σε ιδιωτικά χέρια που προφανώς τον χρησιμοποιούν όσο τους είναι κερδοφόρος και αδειάζοντάς τον – από αντικείμενα και ανθρώπους – όταν πλέον πάψει να είναι. Μάλιστα, στην περίπτωση της δικής μας σχολής βλέπουμε πως όχι μόνο σταμάτησε η λειτουργία του κυλικείου, αλλά μάλιστα πλέον μένει μόνιμα κλειδωμένος ολόκληρος ο χώρος αυτού με τα τραπέζια και τις καρέκλες που θα μπορούσε κάποιος να κάτσει για λίγη ώρα. Δηλαδή, όχι μόνο αποθαρρύνεται η κοινωνικοποίηση μεταξύ των φοιτητών, αλλά ουσιαστικά επιχειρείται με πλάγιο τρόπο και η επιβολή της. Πρόκειται για ένα χώρο που ανήκει στη σχολή και αυτή πρέπει να τον έχει στα χέρια της, οφείλει να μένει ανοιχτός είτε λειτουργεί εντός του κυλικείο, είτε όχι.

Φυσικά, απέναντι σε αυτή την κατάσταση δεν θα πρέπει να περιμένουμε ως λύση έναν διαγωνισμό και εκ νέου ανάληψη της λειτουργίας του κυλικείου μας από κάποια εργολαβία ή ιδιώτη όπως συμβαίνει σχεδόν σε κάθε σχολή και προσπαθούν να μας κάνουν να θεωρήσουμε κανονικότητα. Οποιαδήποτε εργολαβία θα οδηγήσει αυτόν τον χώρο στην ίδια κατάσταση αργά ή γρήγορα και θα επιβάλλει ένα ιδιαίτερα υψηλό καθημερινό κόστος για τους φοιτητές. Η μόνη πραγματικά ουσιαστική λύση για το ζήτημα αυτό είναι η λειτουργία του κυλικείου από το ίδιο το ίδρυμα, με μόνιμο προσωπικό του ΕΜΠ, με μόνιμες συμβάσεις εργασίας, αξιοπρεπείς μισθούς και πλήρη εργασιακά δικαιώματα και ασφαλιστική κάλυψη. Ταυτόχρονα, να μην λειτουργεί με γνώμονα το κέρδος αλλά την εξυπηρέτηση των φοιτητών και των εργαζομένων της σχολής και άρα να παρέχει  προϊόντα που θα καταλήγουν σε αυτούς σε τιμές κόστους.

Ωστόσο, αυτό δεν είναι μια απόφαση που μπορεί έτσι απλά να την προτείνει κάποιος και να εφαρμοστεί την επόμενη μέρα. Τα συμφέροντα που θίγει είναι πολλά και αυτοί που καρπώνονται τα κέρδη τους είναι αρκετά ισχυροί για να επιβάλλουν την μη εφαρμογή της. Αυτό το πρόταγμα μπορεί να μετρήσει νίκες μόνο ως συλλογική κατάκτηση του Φοιτητικού Συλλόγου μέσα από τις διαδικασίες και τα όργανά του. Οτιδήποτε λιγότερο από αυτό πρέπει να γνωρίζουμε εκ των προτέρων ότι δεν μπορεί να έχει μέλλον.

Ακριβώς γι’ αυτό λόγο κι επειδή πρόκειται για ένα ζήτημα που αφορά κάθε φοιτητή/τρια που ζει κι αναπνέει μέσα σε αυτή τη σχολή, και όχι κάποιων παρατάξεων και «ειδικών» για τα ζητήματα της σχολής, καλούμε κάθε φοιτητή/τρια της σχολής στη συζήτηση που έχει κανονιστεί μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων της σχολής την Παρασκευή 14/9 στις 13:00 στη σχολή.