Στρατηγικός σχεδιασμός, Τίτλος σχολής ή Πρόγραμμα Σπουδών. Τι πραγματικά συμβαίνει;

Εδώ και πολύ καιρό έχει ανοίξει (και) στη σχολή μας το ζήτημα της αλλαγής του προγράμματος σπουδών που έρχεται μέσω της συζήτησης για το στρατηγικό σχεδιασμό της σχολής και της αλλαγής του ονόματός της. Μια κουβέντα που ανοίγει κατά διαστήματα πολλά χρόνια τώρα και για διάφορους λόγους μπαίνει σε παύσεις και αναστέλλεται. Ταυτόχρονα το ίδιο ζήτημα, όλο αυτό το διάστημα ανοίγει και σε μια σειρά σχολών σε διαφορετικές χρονικές στιγμές σαν να πρόκειται για αποσπασμένες μεταξύ τους αποφάσεις. Στην πραγματικότητα όμως, έχει να κάνει με την εργασιακή αναδιάρθρωση – με την οποία το κεφάλαιο προσπαθεί να ανακάμψει από μία ακόμα κρίση του – και πως αυτή έρχεται για τους μηχανικούς με τις αλλαγές που φέρνει το ΤΕΕ και το προεδρικό διάταγμα που ψηφίστηκε πρόσφατα, αλλά και σε άλλους κλάδους (πχ καθηγητικές σχολές με απόσπαση διδακτικής επάρκειας από το πτυχίο).

-Γιατί η βασική τομή πάνω στην οποία γίνεται η κουβέντα είναι η προσθήκη στον τίτλο της σχολής του «Μηχανικών Γεωπληροφορικής»;

Οι προφάσεις για την υπεράσπιση της θέσης αυτής, ξεκινούν από την αποκλειστική “κατοχύρωση” του συγκεκριμένου αντικειμένου και φτάνουν σε λογικές “marketing” για το πώς θα ζητάνε περισσότεροι νέοι φοιτητές την σχολή μας, μια κουβέντα που εκτός από άτοπη, γίνεται και σε μια εντελώς αντιεπιστημονική βάση που περισσότερο θα έπρεπε να προσβάλλει τους μελλοντικούς φοιτητές της σχολής, παρά να τους προσεγγίζει. Φυσικά, η εστίαση στον συγκεκριμένο κλάδο δεν είναι καθόλου τυχαία, καθώς μοναδικό στόχο έχει την εξυπηρέτηση των αναγκών του κεφαλαίου, που αυτή την περίοδο έχει βρει τεράστιο κομμάτι κερδοφορίας σε αυτόν, με τη διαμόρφωση καταρτισμένων αποφοίτων κατάλληλων για το σκοπό αυτό.

-Τι αξία δίνεται στην κουβέντα από τους ίδιους τους καθηγητές και πώς συνειδητά αυτή υποβαθμίζεται;

Παρά αυτή την πολύ σοβαρή διάσταση και ουσία του ζητήματος, για όποιον έχει συμμετέχει στις διαδικασίες των καθηγητών (Γενικές Συνελεύσεις Τμήματος, Επιτροπές Προπτυχιακών Σπουδών), θα έχει παρατηρήσει ότι από πλευράς τους ανοίγεται το ζήτημα με έναν ιδιαίτερα υποβαθμιστικό για αυτό και για τους ίδιους τρόπο. Ενώ γίνεται η ορθή παραδοχή ότι το σημερινό πρόγραμμα σπουδών δεν είναι αποτελεσματικό και δεν ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες της σημερινής κοινωνίας, ως επίδικο και θέμα κουβέντας μπαίνει απλά ο αριθμός μαθημάτων και ο φόρτος εργασίας σαν απόλυτοι αριθμοί και στατιστικά ξεκομμένα από την πραγματικότητα της φοίτησης στο πανεπιστήμιο, της ζωής και των αναγκών του σύγχρονου φοιτητή και μελλοντικού (ή/και νυν) εργαζόμενου. Η κουβέντα που γίνεται κυνικά για αύξηση ή μείωση μαθημάτων, αύξηση ή μείωση φόρτου εργασίας και ποσοστών δουλειάς στο σπίτι επί ωρών παρακολούθησης είναι απαράδεκτη, καθώς γνωρίζουμε ότι η διαμόρφωση ενός κατάλληλου προγράμματος σπουδών για την εξυπηρέτηση των σημερινών αναγκών του κεφαλαίου μπορεί να γίνει με οποιονδήποτε μανδύα και τα παραπάνω δεν το αφορούν κιόλας πραγματικά. Γι’ αυτό το λόγο κιόλας, καλούμε κάθε φοιτητή/τρια της σχολής να αποφύγει την συζήτηση του θέματος αυτού υπό το συγκεκριμένο πρίσμα και να μην πέφτει θύμα της μετατόπισης της κουβέντας από την κύρια ουσία της.

Άλλωστε ο τρόπος με τον οποίον διαμορφώνεται και υποβαθμίζεται η κουβέντα από πλευράς καθηγητών φαίνεται τόσο από τα διάφορα κείμενα συμβολής που έχουν αναρτηθεί και στην ιστοσελίδα της σχολής (πχ αφαίρεση του όρου «Αγρονόμος» από τον τίτλο επειδή δημιουργεί «ειρωνικά σχόλια»(!) ), όσο και από την ανάδειξη των διάφορων μεταξύ τους αντικρουόμενων συμφερόντων. Ο δεύτερος είναι και ο πραγματικός λόγος που το νέο πρόγραμμα σπουδών έχει μπει τόσες φορές στο συρτάρι και επιχειρείται τώρα να έρθει με δήθεν αλλαγή ονόματος. Φαίνεται ξεκάθαρα δηλαδή, ότι η προσπάθεια ανάδειξης και ανάπτυξης του πολύ συγκεκριμένου αντικειμένου κάθε καθηγητή και κατ’ επέκταση των εργαστηρίων, ερευνητικών προγραμμάτων και γενικότερα μπίζνες εκατομμυρίων, είναι γι’ αυτούς πολύ σημαντικότερο από την συνολική διαμόρφωση ενός πραγματικά σύγχρονου και χρήσιμου προγράμματος σπουδών και την αντίστοιχη μετάδοση ολοκληρωμένης και συνολικής γνώσης στους φοιτητές.

-Γιατί δεν πρόκειται για κάτι που αφορά αποκλειστικά τη σχολή μας και ποιες είναι οι κοινές κατευθύνσεις;

Όπως ήδη αναφέρθηκε, δεν πρόκειται για ένα ζήτημα που αφορά μόνο τους Τοπογράφους. Αντίστοιχες αλλαγές γίνονται σε μια σειρά από σχολές, σε διαφορετικούς χρόνους για να καλλιεργηθεί η αντίληψη ότι δεν πρόκειται για μια ενιαία αναδιάρθρωση αλλά για «σκόρπιες» εκσυγχρονίσεις σχολών. Άλλωστε, μελετώντας κανείς τις στοχεύσεις όλων αυτών των αλλαγών, διαπιστώνει ότι όλες τους εναρμονίζονται πλήρως με τις κατευθύνσεις των νόμων Διαμαντοπούλου, Αρβανιτοπούλου και τώρα Γαβρόγλου σε ακαδημαϊκό-ερευνητικό και διοικητικό-οργανωτικό επίπεδο, αλλά και με την ευρωπαϊκή συνθήκη «Μπολόνια». Βασική κατεύθυνση, αυτή του κατακερματισμού της γνώσης, του σπασίματός της δηλαδή σε «πακέτα» γνώσεων και δεξιοτήτων (με ανάλογη κοστολόγηση σε πιστωτικές μονάδες - ECTs) τα οποία ο φοιτητής καλείται να λαμβάνει, με την συμπλήρωση ενός βασικού και μικρού κορμού, πάνω στον οποίο θα χτίζεται μια εξειδίκευση. Στόχος, η παροχή μια πολύ εξειδικευμένης γνώσης έτσι ώστε ο αυριανός απόφοιτος να μπορεί να εκτελεί μόνο μια πολύ συγκεκριμένη εργασία. Με αυτήν την έννοια χάνεται όλο και περισσότερο οποιαδήποτε δυνατότητα συνολικής εποπτείας της εργασίας και του αντικειμένου, ενώ ταυτόχρονα και λόγω αυτού, ο εργαζόμενος, παρότι συνδεδεμένος πλέον με τις ανάγκες της αγοράς για εξειδικευμένο δυναμικό, δεν έχει κανέναν λόγο για όλο το υπόλοιπο κομμάτι της παραγωγής.

Μια κατάσταση που διαμορφώνεται και από την εστίαση στις εμβαθύνσεις σε μια λογική εξειδίκευσης που οδηγεί σε διάσπαση του ενιαίου πτυχίου και τη δημιουργία διαφορετικών αποφοίτων ανάλογα με τις επιλογές εμβαθύνσεων. Συγκεκριμένα, στην εισήγηση της επιτροπής για τη φυσιογνωμία και την στρατηγική της σχολής αναφέρεται ξεκάθαρα ότι «η παροχή ενιαίου διπλώματος σπουδών χωρίς ειδίκευση δημιουργεί πρακτικές δυσκολίες στο πρόγραμμα σπουδών … » και ότι «το προσφερόμενο δίπλωμα λόγω της συνεκτικότητάς του είναι στην ουσία ενιαίο. Εν τούτοις, θα εξεταστεί η δυνατότητα αναγραφής του αντικειμένου ειδίκευσης … ». Στην ίδια εισήγηση αναφέρεται ξεκάθαρα η απαραίτητη συνεργασία της σχολής με το ΤΕΕ, το οποίο πρόσφατα – μέσω προεδρικού διατάγματος – έφερε αλλαγές, όπως την εισαγωγή επί πληρωμή σεμιναρίων για απόκτηση αποσπασματικών επαγγελματικών δικαιωμάτων κλπ. Φαίνεται δηλαδή ξεκάθαρα η εναρμόνιση που επιχειρείται να υπάρξει στις αλλαγές προγραμμάτων σπουδών και οργανισμών όπως το ΤΕΕ, γι’ αυτό και επιλέγουμε έτσι να τις αντιμετωπίζουμε. Αντιλαμβανόμαστε ότι για τις αλλαγές αυτές δεν τίθεται θέμα «εκσυγχρονισμού» όπως το ονομάζουν, αλλά καταμερισμού ανάλογα με τις εκάστοτε ανάγκες της αγοράς. Ακριβώς όπως δηλαδή προέκυψε και το υπάρχον πρόγραμμα, ακριβώς όπως δηλαδή θα ξαναγίνει.

-Είναι προωθητική μια απάντηση ότι το υπάρχον πρόγραμμα σπουδών είναι το πλέον κατάλληλο και αυτό που αρμόζει στις σύγχρονες δικές μας ανάγκες αλλά και της κοινωνίας;

Προφανώς και οποιοσδήποτε ισχυρίζεται κάτι τέτοιο δεν έχει καμία επαφή με την πραγματικότητα και το πώς αυτή διαμορφώνεται καθημερινά στη σχολή. Από την άλλη, είναι γεγονός ότι κανένα πρόγραμμα σπουδών που διαμορφώνεται κάθε τρεις και λίγο ανάλογα με την αγορά τους και δημιουργεί αναλώσιμους εργαζομένους δεν μπορεί να είναι πραγματικά σύγχρονο και κοινωνικά χρήσιμο. Και πώς θα μπορούσε να είναι όταν ερχόμαστε και συζητάμε για επιστημονικά πεδία με όρους marketing και μπίζνες με ερευνητικά, όταν την ίδια ώρα έχουμε νεκρούς από πυρκαγιές στο Μάτι, πλημμύρες στην Μάνδρα και μια Κρήτη μισοκατεδαφισμένη, και οι πλέον επιστημονικά αρμόδιοι για αυτά δεν κουνάνε ούτε το μικρό τους δακτυλάκι; Αλλά πώς να το κάνουν κιόλας, όταν είναι απασχολημένοι με τα διάφορα ερευνητικά προγράμματα του Πολυτεχνείου με πεδίο εφαρμογής τον πόλεμο και το κυνήγι μεταναστών (όπως το Jason στη σχολή μας και το Ranger στους Ηλεκτρολόγους);

-Για ποιο λόγο όλοι/ες εμείς οφείλουμε να παίξουμε το δικό μας ρόλο;

Αφού, η κατάσταση διαμορφώνεται με αυτόν τον τρόπο και τα ιδεολογήματα περί «ουδετερότητας της επιστήμης» καταρρίπτονται καθημερινά, τώρα περισσότερο από ποτέ είναι η ώρα να δοθεί η δική μας απάντηση. Η απάντηση των από κάτω, των καταπιεσμένων φοιτητών/τριών και εργαζόμενων που ξέρουμε ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε αλλιώς και θα τα πάμε αλλιώς εμείς οι ίδιοι/ες, όχι σύμφωνα με τα κέρδη και τις ζημιές τους, αλλά σύμφωνα με τις ζωές και τις ανάγκες μας. Κι επειδή κανείς δεν είναι πεφωτισμένος παντογνώστης και υπερασπιστής μας, αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσα από τις συλλογικές και μαζικές μας διαδικασίες, τις Γενικές Συνελεύσεις μας και την υλοποίηση των αποφάσεών τους.

Όλοι/ες στην Γενική Συνέλευση του φοιτητικού μας συλλόγου την Τετάρτη 5/12 στις 12.30 στο αμφΒ1

Ο Δεκέμβρης ως απάντηση στο «Και τι να κάνουμε;»

Από την αρχή της χρονιάς έχει ξεσπάσει μια σειρά κινητοποιήσεων, φοιτητές, μαθητές και εργαζόμενοι έχουν βγει στον δρόμο του αγώνα. Από τις κινητοποιήσεις στο Υπουργείο Παιδείας, καταλήψεις σε σχολές και σχολεία ξεπηδάει ένα ρεύμα ανυπακοής και αντίστασης στην νεολαία που απαιτεί καλύτερες συνθήκες εκπαίδευσης και εργασίας για το μέλλον της. Με αφορμή και τη συμπλήρωση 10 χρόνων από το μεγάλο ξεσηκωμό της νεολαίας το Δεκέμβρη του ’08, πρέπει να βγούμε ξανά στο δρόμο του αγώνα, παλεύοντας και για «μικρά» και για τα «μεγάλα», πιάνοντας ξανά το νήμα εκείνου του Δεκέμβρη που η νεολαία είδε το ποτήρι να ξεχειλίζει και είπε “Ως εδώ” παίρνοντας την κατάσταση στα χέρια της. Πιάνοντας αυτό το νήμα προσπαθούμε να δώσουμε απάντηση στα ερωτήματα του σήμερα και να αντιμετωπίσουμε όλα αυτά που η νεολαία του 2008 με έναν διαφορετικό τρόπο τα είχε δει να έρχονται.

Εκπαιδευτική αναδιάρθρωση & Νέο Πρόγραμμα Σπουδών-Αλλαγή ονόματος σχολής

Φυσικά δεν έχουμε καμία αυταπάτη και διακρίνουμε ότι όλες αυτές οι εκφάνσεις συνολικότερων κατευθύνσεων στον χώρο της παιδείας δεν είναι ξεκομμένες. Είναι οι κατευθύνσεις που μπαίνουν για το πώς θα είναι οι σπουδές μας, τι περιεχόμενο θα έχουν και τι στόχο. Είναι οι αλλαγές που έρχονται στα προγράμματα σπουδών των σχολών μας, που συνολικά οδηγούν σε αποφοίτους-συλλέκτες δεξιοτήτων για τις εκάστοτε ανάγκες του κεφαλαίου και όχι σε επιστήμονες με συνολική εποπτεία του αντικειμένου τους, με ικανότητα κριτικής σκέψης και εξέλιξης του προς όφελος της κοινωνίας και των αναγκών της. Χαρακτηριστικά, στη σχολή μας αυτό επιχειρείται μέσω της ψήφισης της αλλαγής στρατηγικής της σχολής και του ονόματός της. Στην πλειοψηφία των σχολών του ΕΜΠ, ήδη από την προηγούμενη χρονιά, έχει ξεκινήσει συζήτηση για την αλλαγή των προγραμμάτων σπουδών. Στην σχολή των πολιτικών μηχανικών το νέο πρόγραμμα σπουδών ψηφίστηκε και έτσι πάει να γίνει και στη σχολή μας με τη διαδικασία ψήφισης της νέας της στρατηγικής. Τα νέα προγράμματα σπουδών εκτός από την ταυτόχρονη προσπάθεια αλλαγής τους έχουν και πολλά ακόμα κοινά. Χρησιμοποιώντας σαν δικαιολογία τον εκσυγχρονισμό της σχολής, μειώνουν το γνωστικό εύρος με στόχο την «αποστολή» των φοιτητών σε ένα μέλλον διαρκούς επανακατάρτισης με σεμινάρια, μεταπτυχιακά, διδακτορικά αφού ο κάθε φοιτητής θα λαμβάνει μόνο το κομμάτι της γνώσης που ζητάει η αγορά την δεδομένη χρονική στιγμή χάνοντας την συνολική εποπτεία του αντικειμένου του. Στην σχολή μας το προς ψήφιση κείμενο για την νέα στρατηγική αναφέρει χαρακτηριστικά «Το γνωστικό αντικείμενο πρέπει να γίνει περισσότερο συνεκτικό ώστε να αναδεικνύει τη σημαντικότητα της ειδίκευσης και τον διαφορετικό τρόπο προσέγγισης του γεοχώρου», αφήνοντας ανοιχτές πόρτες στην διάσπαση του πτυχίου και ουσιαστικά της επιστήμης μας, καθώς επίσης ότι «Τα νέα αντικείμενα που αναπτύσσονται στη σχολή πρέπει να ακολουθούν ένα συνεκτικό γνωστικό πυρήνα, να προσφέρουν επιστημονική διέξοδο και προοπτική, να αναδεικνύουν ποιοτική διαφοροποίηση και όχι απλά να στοχεύουν στην κάλυψη περιφερικών παραδοσιακών επαγγελματικών αντικειμένων τα οποία αποτελούν πεδίο και άλλων ειδικοτήτων», κάνοντας πιο έντονα καθαρή την στόχευση σε αποστειρωμένη και αποκομμένη από το συνολικό επιστημονικό πεδίο γνώση, και μάλιστα την εξάλειψη αντικειμένων από το πεδίου του Τοπογράφου τα οποία η αγορά εργασίας θεωρεί ότι πλέον μπορεί να τα καλύψει με διαφορετικό τρόπο και άρα να διαφοροποιήσει τον ρόλο της σχολής μας στον καταμερισμό της εργασίας. Πέρα όμως απ’ αυτά μέσω της διαδικασίας στρατηγικής της σχολής ερχόμαστε αντιμέτωποι με το ερώτημα «Τι μαθαίνουμε εδώ και για ποιον;». Οι κατευθύνσεις που μπαίνουν για τα ερευνητικά, καθώς και το αντικείμενο πολλών από αυτά, όπως για παράδειγμα ο στρατός και ο πόλεμος, δημιουργούν καταστάσεις στις οποίες εμείς οι ίδιοι, που θεωρητικά απλώς σπουδάζουμε, να παράγουμε την απαραίτητη γνώση και το τεχνογνωσία για κάθε λογής στρατιωτικές επεμβάσεις του ΝΑΤΟ και του ελληνικού κράτους και να γινόμαστε συνυπεύθυνοι στο αιματοκύλισμα ολόκληρων λαών.

Δεν πολεμάμε γι’ αυτούς παρά μόνο για τις ζωές μας

Και ενώ καθημερινά δημιουργούν ένα τέτοιο τοπίο, ακούμε πόσο σημαντικό είναι να σταθούμε όλοι μαζί, ότι τα συμφέροντά μας είναι κοινά και ότι τα απειλεί μια τουρκική επιθετικότητα ή ένας «Σκοπιανός» αλυτρωτισμός. Αυτά μας τα λένε την ίδια ώρα που το ΝΑΤΟ βομβαρδίζει τη Συρία. Την ίδια ώρα που το ελληνικό κράτος συμμετέχει άμεσα στις επιθέσεις παραχωρώντας τη βάση της Σούδας και πολλές ακόμη σε όλη την Ελλάδα. Αυτά μας τα λένε την ίδια ώρα που μέσα στις σχολές μας παράγουμε γνώση για την πολεμική τους μηχανή, με ερευνητικά, επώνυμες έδρες και μεταπτυχιακά προγράμματα. Όσο λοιπόν μας λένε αυτά, εμείς απαντάμε ότι δεν έχουμε κανένα κοινό συμφέρον μαζί τους, απαντάμε ότι τα μόνα κοινά συμφέροντα τα έχουμε με τα πληττόμενα κομμάτια της Ελλάδας, της Τουρκίας, της Μακεδονίας, της Συρίας, απέναντι σε κάθε ιμπεριαλιστική και καπιταλιστική δύναμη, εντός και εκτός συνόρων, είτε με την μορφή του εισβολέα είτε με την μορφή του «προστάτη».

Φασιστική απειλή και κοινωνικός εκφασισμός

Μια τέτοια κατάσταση που στήνεται όμως δεν μπορεί να λειτουργήσει και να επιβιώσει εάν δεν έχουν μαζί τους κομμάτι της κοινωνίας, ή μάλλον εάν δεν διαμορφώσουν μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας να προασπίζεται τα δικά τους συμφέροντα. Πάνω σε αυτή την κατάσταση διαμορφώνεται ο εκφασισμός της ελληνικής κοινωνίας. Εκφασισμός που ξεκινάει από μια διαδήλωση για την Μακεδονία, συνεχίζει με την υπεράσπιση Έλληνα φασίστα που πυροβολεί σε αλβανικό έδαφος και φτάνει μέχρι την στέρηση της ζωής όσων αποτελούν κίνδυνο για τον ελληνικό εθνικό κορμό, τη δολοφονία του lgbtqi ακτιβιστή και οροθετικού Ζακ/Zackie Oh από μπάτσους και αφεντικά, την τριπλή δολοφονία προσφυγισσών στον Έβρο, την δολοφονία του Αλβανού εργάτη Petrit Zifle από φασίστα στην Κέρκυρα, αλλά και άλλων πολλών ακόμα που αποκρύφτηκαν και δεν μάθαμε, ούτε θα μάθουμε ποτέ. Διαμορφώνεται ένας εκφασισμός που ιδιαίτερα τις τελευταίες εβδομάδες πήρε επικίνδυνες μορφές γιατί πάτησε πόδι εκεί που διαμορφώνεται η αυριανή νεολαία, στα σχολεία. Προσπάθησε να αναπτυχθεί ανάμεσα σε παιδιά που βλέπουν τους γονείς τους καθημερινά να παλεύουν για την επιβίωση και τα ίδια να μεγαλώνουν σε μια κατάσταση που δεν μπορούν να κάνουν το παραμικρό όνειρο. Σε αυτά τα παιδιά πήγε να αναπτυχθεί και να τα πείσει ότι ο εχθρός τους είναι οι γειτονικοί λαοί και όχι όσοι τους κλέβουν τη ζωή μέσα από τα σύνορα. Ωστόσο, φάνηκε για άλλη μια φορά ότι το αντιφασιστικό κίνημα μπορεί να τους σταματήσει και να φέρει στο προσκήνιο τον ρόλο που παίζουν και να αναδείξει τα πραγματικά προβλήματα και μέτωπα πάλης που είναι αναγκαία στο σήμερα. Οι συντονισμένες αντιφασιστικές παρεμβάσεις σε πλήθος σχολείων έδειξαν ότι εκεί έξω υπάρχει ακόμη ένα δυναμικό που δεν πείθεται από το μίσος και τη μισαλλοδοξία τους, που αναζητά και βρίσκει τη μήτρα των προβλημάτων του και στοχεύει σε αυτήν, ότι ο αντιφασιστικός αγώνας που θίγει τα ζητήματα πολιτικά και δίνει μια άλλη προοπτική μπορεί να μετράει βήματα και να είναι νικηφόρος.

Από την μεριά μας να κάνουμε ξεκάθαρο ότι εμείς δεν θα αποδεχτούμε το μέλλον που μας επιβάλλουν, δεν συμβιβαζόμαστε και δεν συναινούμε στη πραγματικότητα τους. Μέσα από τις συλλογικές μας διαδικασίες θα περιγράψουμε το μέλλον που μας αρμόζει, θα παλέψουμε για τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας !

Όλοι/ες στη Γενική Συνέλευση του φοιτητικού συλλόγου την Τετάρτη 5/12 στις 12:30 στο αμφ. Β1

ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΟΠΟΓΡΑΦΩΝ 8.11.18

Έχουν περάσει 45 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, μια εξέγερση ενάντια στο χουντικό καθεστώς. Ένα αντεργατικό καθεστώς το οποίο ήρθε να καταστείλει πλήρως τους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες που ξέσπαγαν τη δεκαετία του ΄60, ένα καθεστώς που εξυπηρετούσε όσο κανένα άλλο, με φοροαπαλλαγές και άλλες πολιτικές (ιδιωτικοποιήσεις, σπάσιμο απεργιών και συνδικαλιστικών ελευθεριών, κλπ), τους εφοπλιστές και συνολικά την ελληνική αστική τάξη. Συγχρόνως, με την αναβαθμισμένη σχέση με το ΝΑΤΟ, την πλήρη στήριξη των ΗΠΑ, και με χρήση μιας μαζικής μιλιταριστικής προπαγάνδας, το ελληνικό κράτος κατόρθωσε να ισχυροποιήσει την στρατιωτική και οικονομική θέση του στη γύρω περιοχή. Οι αντιστάσεις στις παραπάνω πολιτικές απαντήθηκαν από το κράτος με βίαιη καταστολή συγκεντρώσεων, εξορίες, παρακολουθήσεις, φυλακίσεις και βασανιστήρια. Ενάντια στην παραπάνω κατάσταση χτίστηκε ένα ανταγωνιστικό φοιτητικό κίνημα που δεν φοβήθηκε την κρατική καταστολή και επέλεξε την ευθεία σύγκρουση με τη χούντα. Η εξέγερση του ’73 ήταν συνέχεια αυτών των αγώνων, στην οποία συμμετείχαν ευρύτερα λαϊκά στρώματα με ιδιαίτερη μαζική συμμετοχή εργατών σε συνελεύσεις, συγκεντρώσεις, συγκρούσεις, για αυτό αντιμετωπίστηκε με αιματηρή καταστολή. Κατάφερε όμως να δημιουργήσει τα ρήγματα που συνέβαλλαν στην αποσταθεροποίηση και τελικά την πτώση της χούντας.

Μετά από 45 χρόνια, είμαστε σε μια περίοδο που το καπιταλιστικό σύστημα κλονίζεται και προσπαθεί να ξεπεράσει τη βαθιά του κρίση, αυξάνοντας την κερδοφορία του εις βάρος του κόσμου της εργασίας και της πλειοψηφίας της νεολαίας. Στην Ελλάδα η εφαρμοσμένη πολιτική, με την μορφή των μνημονίων, φαντάζει σκληρά θωρακισμένη και υπεράνω κριτικής και διαφωνίας. Φαίνεται ξεκάθαρα πως από το κοινοβούλιο δεν μπορεί να προκύψει καμία φιλολαϊκή  λύση, αντιθέτως μας ετοιμάζουν τα χειρότερα με αντεργάτικες μεταρρυθμίσεις (πχ απαγόρευση απεργιών), πλειστηριασμούς Α’ κατοικίας και εμπορευματοποίηση δημόσιων χώρων και υπηρεσιών (Ελληνικό, ρεύμα, νερό, κλπ). Το κράτος καταλαβαίνει πως αυτά τα μέτρα θα συναντήσουν σοβαρές αντιστάσεις και προσπαθεί από την μία να χτίσει κοινωνική συναίνεση στο όνομα μιας “ανάπτυξης” (στην πραγματικότητα της κερδοφορίας των αφεντικών).

Η επίθεση κράτους και κεφαλαίου εντείνεται και στην εκπαίδευση. Εδώ και ένα χρόνο βρίσκεται σε εφαρμογή το κεντρικό νομοσχέδιο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, ο νόμος Γαβρόγλου. Μέσα από διάφορες κατευθύνσεις προσπαθεί να εξυπηρετήσει ένα στρατηγικό στόχο: την υποβάθμιση των μορφωτικών δικαιωμάτων της νεολαίας με την παράλληλα υποβάθμιση των εργασιακών της δικαιωμάτων. Αυτό περνάει μέσα από ένα πανεπιστήμιο, που θα «λύνουν και θα δένουν» οι μεγαλοεταιρείες, που το πτυχίο που θα παίρνουμε δε θα μας εξασφαλίζει καμία εργασία, που δε θα έχουν χώρο σε αυτό τα παιδιά των φτωχών οικογενειών. Αυτό εξυπηρετείται:

·       Γενικεύονται τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά, αλλά και μπαίνουν μέσα από διάφορους τρόπους στα προπτυχιακά(!). Παράλληλα ,περνάνε μαθήματα απ΄τα προπτυχιακά στα μεταπτυχιακά, κάνοντας ξεκάθαρο ότι για να εργαστείς θα δεν αρκεί το πτυχίο αλλά πρέπει να έχεις την οικονομικής δυνατότητα να πληρώσεις για μεταπτυχιακά, σεμινάρια και πιστοποιήσεις.

·       Πανεπιστήμιο, αυτοχρηματοδοτούμενο, που θα δίνουν οι μεγαλοεπιχειρήσεις χορηγίες και δωρεές, όχι για την «ψυχή της μάνας τους», αλλά για να προσαρμόζουν τα προγράμματα σπουδών στις ανάγκες τους και για έχουν τους κατάλληλους αναλώσιμους αποφοίτους

·        Ίδρυση διετών σπουδών μέσα στις σχολές, που θα βγάζουν φθηνό και αναλώσιμο εργατικό δυναμικό

Παράλληλα με όλα τα παραπάνω, είδαμε και την πρόταση για αποσύνδεση της διδακτικής επάρκειας από τα πτυχία, διασπώντας τα έτσι, μέσα από διάφορους τρόπους που θα επιλέξει κάθε τμήμα. Μία τέτοια λύση, είναι η ίδρυση τμήματος Παιδαγωγικής, ως διάσπαση του ΦΠΨ. Αυτή η κίνηση, βέβαια, έχει αποτραπεί προς στιγμή από μαζικές συνελεύσεις του συλλόγου της Φιλοσοφικής.

Στο κομμάτι της μέριμνας παράλληλα βλέπουμε πέρα απ΄τα αυξημένα οικονομικά κριτήρια και μείωση των καρτών σίτισης των φοιτητών, μια αλλαγή στον τρόπο λειτουργίας των εστιών. Ήδη τα λίγα δωμάτια στις εστίες και η έλλειψη εστιών σε μεγάλες σχολές (ΠΑΠΕΙ, Πάντειος, ΑΣΟΕΕ, ΤΕΙ), σε συνδυασμό με την υποχρηματοδότηση και την αλλαγή των κανονισμών λειτουργίας των εστιών αποτρέπουν πολλούς φοιτητές απ’ την προσπάθεια τους να τελειώσουν τις σπουδές τους. Μέχρι και ανθρώπινες ζωές κινδύνεψαν με την μεγάλη πυρκαγιά στις εστίες του Πανεπιστήμιου Κρήτης, οι οποίες καταστράφηκαν. Μεγάλο ζήτημα συνεχίζει να είναι και με της αλλαγές στον ΟΑΣΑ αλλά και με την κατάσταση με τα ΚΤΕΛ στις πόλεις κυρίως της επαρχίας, το πρόβλημα μετακινήσεις των φοιτητών προς τους χώρους των πανεπιστημίων. 

Επίσης, δρομολογούνται κλεισίματα-συγχωνεύσεις ΑΕΙ-ΤΕΙ σε όλη την Ελλάδα. Το ΕΚΠΑ είναι σε προχωρημένες συζητήσεις με το ΤΕΙ Χαλκίδας για την ίδρυση νέων σχολών. Αυτές οι κινήσεις δε στοχεύουν στην «ανωτατοποίηση» των ΤΕΙ. Αλλά στις περαιτέρω περικοπές για τις σχολές και στην δημιουργία αποφοίτων πολλών ταχυτήτων στο ίδιο αντικείμενο, και άρα εργαζόμενων διαφορετικών ταχυτήτων, που θα ανταγωνίζεται ο ένας τον άλλον.

Επίθεση στο Άσυλο

Κλειδί σε όλα αυτά, είναι να μη μιλάνε και να μη διεκδικούν οι φοιτητές. Διακαής πόθος όλων των Κυβερνήσεων ήταν η κατάργηση του ασύλου. Το θέμα δεν είναι κατά βάση ιδεολογικό, αλλά πρακτικό: από την μια επιδιώκουν να μην υπάρχει κανένα εμπόδιο στις έρευνες των εταιρειών και από την άλλη να μην υπαρχουν εκείνες οι διαδικασίες (συνελευσεις, συζητητσεις, στέκια) που αμφισβητουν στην πράξη την εξουσία κράτους και κεφαλαίου. Επιτροπές επίβλεψης της ακαδημαικής ελευθερίας θα προσέχουν τα πάντα μέσα στα πανεπιστήμια, αφήνοντας τους το δικαίωμα να επιβάλλουν τη λύση της καταστολής, όπου δεν υπάρχει συναίνεση από την πλευρά των φοιτητών. Αυτό συμπεραίνεται από το πόρισμα της επιτροπής για την ακαδημαϊκή ελευθερία και ειρήνη (Επιτροπή Παρασκευόπουλου), και από κινήσεις που πραγματοποιούνται το τελευταίο διάστημα με λοκ αουτ σχολών εφευρίσκοντας διαφορές αφορμές, προς αποφυγή καταλήψεων και συνελεύσεων (με πιο πρόσφατα παραδείγματα την δικαιολογία της φοιτητικής ομάδας της συλλογικότητας του Ρουβίκωνα στη ΦΛΣ την ίδια ώρα που ο σύλλογος έπαιρνε αγωνιστικές αποφάσεις, όπως και το παράδειγμα της Πληροφορικής που έγινε λοκ αουτ ημέρα κατάληψης, καθώς και με την απαγόρευση διεξαγωγής πολιτικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων στους χώρους των σχολών 

Εργασιακή προοπτική και μελλοντικός μηχανικός

Η πάλη για την εργασιακή προοπτική αποκτά νέα βαρύτητα, με τις επιχειρούμενες αλλαγές και στο θεσμικό πλαίσιο του ΤΕΕ. Ερχόμαστε αντιμέτωποι με την αλλαγή και ψήφιση του Νέου Θεσμικού Πλαισίου του ΤΕΕ, που ουσιαστικά, όταν ο νέος μηχανικός θα αποφοιτεί θα θεωρείται “δόκιμος μηχανικός” που ανήκει στην “μηδενική κλάση” χωρίς ουσιαστικά επαγγελματικά και εργασιακά-ασφαλιστικά δικαιώματα, με πενιχρές αμοιβές και προκειμένου να περάσει στην επόμενη και να αναρριχηθεί στην πυραμίδα, θα πρέπει να παρακολουθεί επί πληρωμή σεμινάρια του ΤΕΕ και να δίνει εξετάσεις για όλη του τη ζωή, εξαρτώμενος από τον κάθε εργοδότη αν θα του αναγνωρίσει ‘επαγγελματική εμπειρία’, καλούμενος να δίνει τον μισό μισθό του σε ασφαλιστικές εισφορές. Αυτό που προσπαθούν ουσιαστικά να επιτύχουν είναι η δημιουργία μιας τεράστιας γκάμας “δεξιοτήτων”, με εξεταστή και πιστοποιητή τους το ΤΕΕ. Στην πράξη, αυτό που παρουσιάζεται σαν άνοιγμα του επαγγέλματος σημαίνει το κλείσιμο του για τους νέους μηχανικούς που δεν μπορούν να εγγραφούν στο ΤΕΕ. Επιπλέον, συντελείται εκ βάθρων αλλαγή της δομής του ίδιου του Τ.Ε.Ε. και εντείνεται περαιτέρω η υπόστασή του ως ένας γραφειοκρατικός και αντιδημοκρατικός μηχανισμός που λειτουργεί με μοναδικό γνώμονα τις ανάγκες εργοδοτών, μεγαλοεργολάβων και μεγαλομηχανικών, αφήνοντας ακόμα λιγότερα συνδικαλιστικά δικαιώματα και περιθώρια αντίδρασης στους εργαζόμενους, τους νέους μηχανικούς και μισθωτούς.

Η σχολή μας και τι σχέση έχει με όλα αυτά

Βλέπουμε να έχει ανοίξει αρκετά χρόνια τώρα μια κουβέντα σχετικά με την αλλαγή του προγράμματος σπουδών, όχι με γνώμονα την εναρμόνιση των σπουδών με τη πρόοδο της επιστήμης και τις εξελίξεις της τεχνολογίας, αλλά με βάση τη ζήτηση της αγοράς εργασίας και το μοντέλο αποφοίτου και εργαζόμενου που στοχεύουν όσα περιλαμβάνει το πολυνομοσχέδιο για την Παιδεία και το νέο θεσμικό πλαίσιο του ΤΕΕ. Κάτι το οποίο μάλιστα συναντάμε πλέον πριν καν την αποφοίτηση μέσω των πρακτικών ασκήσεων και πιο συγκεκριμένα στη σχολή μας των Μεγάλων Γεωδαιτικών Ασκήσεων ΙΙ. Μια κατάσταση η οποία τα δύο τελευταία έτη επιδεινώνεται με κόψιμο του μισθού, ελλειπή και επιτηδευμένα αργοπορημένη ενημέρωση σχετικά με τις συνθήκες εργασίας και ασφάλισης και αυστηρά deadlines συμμετοχής, δυσχεραίνοντας έτσι το περιθώριο αντίδρασης από πλευράς φοιτητών. Σε όλη αυτή την κατάσταση βλέπουμε ότι το επιχειρηματικό πανεπιστήμιο επιτελεί τον ρόλο του σε  αφεντικά και δήμους να βγάζουν λεφτά από την απλήρωτη εργασία μας. Εν τέλει, η κατάσταση αυτή δημιουργεί ”μηχανικούς δύο ταχυτήτων” πριν καν την απόκτηση του πτυχίου, αφού όποιος δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να ανταπεξέλθει αποκλείεται με συνοπτικές διαδικασίες από ένα πολύ σημαντικό κομμάτι γνώσης και εξάσκησης του αντικειμένου του ή τον οδηγούν στο δόγμα ότι φταίει αυτός και να καταλήγει να καταπνίγει κάθε απόλαυση και ευχαρίστηση για να μπορέσει να μαζέψει χρήματα και να γίνει ανταγωνιστικός.

Παράλληλα, η εντατικοποίηση των σπουδών, η πειθάρχηση των φοιτητών φαίνεται να εντείνεται από πλευράς καθηγητών είτε αυτό είναι με τα μαζικά κοψίματα και την αναντιστοιχία μαθήματος-εξέτασης, είτε με αυταρχικές συμπεριφορές μέσα στο αμφιθέατρο), τα κοψίματα στις ΜΓΑ Ι και τις παράλογες απαιτήσεις για επανάληψη όλης της διαδικασίας των μετρήσεων από τους φοιτητές που κόπηκαν. Η καθηγητική αυθαιρεσία δεν θα γίνει ανεκτή από τους φοιτητικούς συλλόγους και δεν υπάρχει σαν μεμονωμένο περιστατικό κάποιων «σαδιστών» καθηγητών, αλλά είναι μία γενικότερη τάση και λογική στην οποία οφείλουμε να αντισταθούμε. 

Όλα αυτά συμβαίνουν ενώ η σχολή μας πέρσυ γιόρτασε τα 100 χρόνια της και αποφάσισε να ξοδέψει 10.000€+ για καφέδες, finger food και κρουασανάκια για το πάρτι γενεθλίων της. Την ίδια ώρα βέβαια δίναμε μαθήματα στην εξεταστική με 5 βαθμούς χωρίς θέρμανση, μας αναγκάζουν να δίνουμε 50άρικα στο πρώτο έτος για τα υλικά σχεδίου, μας δίνουν ηλεκτρονικά συγγράμματα τα οποία το Πολυτεχνείο «δεν μπορεί να πληρώσει» για εκτύπωση, πολλές αίθουσες (όπως της Γεωπληροφορικής) μισογκρεμίζονται σταδιακά, ενώ υπολογιστές και εκτυπωτικά μηχανήματα χαλάνε και είτε καθυστερούν να επισκευαστούν, είτε μένουν έτσι.

Κυλικείο στα χέρια αργαζόμενων και φοιτητών

Μέσα σε όλα αυτά, από τις αρχές του καλοκαιριού το κυλικείο της σχολής μας έχει κλείσει αφού ο ιδιώτης που το διαχειριζόταν αποχώρησε με αποτέλεσμα ο χώρος να μοιάζει πλέον με εγκαταλειμμένο τοπίο. Αυτός ο χώρος έχει μείνει κλειστός αποκλείοντας έτσι την κοινωνικοποίηση και συναναστροφή μεταξύ των φοιτητών/τριών. Το αν θα υπάρχει χώρος λοιπόν να αυτοοργανώσουμε συλλογικα το διάβασμα μας να βρεθούμε, να συζητήσουμε κλπ εξαρτάται από τα κέρδη η μη του εκάστοτε ιδιώτη. Απέναντι σε αυτή τη κατάσταση δεν πρέπει να περιμένουμε την όποια εργολαβία, αντίθετα πρέπει να εναντιωθούμε σε κάθε εταιρία στο χώρο των σχολών μας και να απαιτήσουμε τη λειτουργία του κυλικείου από εργαζόμενους του πολυτεχνείου με μόνιμες συμβάσεις, αξιοπρεπείς μισθούς και ασφάλιση, να μη λειτουργεί με γνώμονα το κέρδος αλλά την εξυπηρέτηση φοιτητών-εργαζομένων.  

Φυσικό κι επόμενο όλης αυτής της κατάστασης είναι η συνειδητή επιλογή κοσμητείας και καθηγητών να μην υπάρχει καμία ενημέρωση των φοιτητών για τη διεξαγωγή συνέλευσης καθηγητών και αυτές να γίνονται στα κρυφά, αφού πλέον δεν αναρτούνται ούτε καν στο site της σχολής. Η κατάσταση αυτή θα απαντηθεί από τον ίδιο τον φοιτητικό σύλλογο, ο οποίος είναι αυτός που θα επιβάλλει με κάθε τρόπο και τον τερματισμό της.

Αν δε μας αρκεί αυτή η κατάσταση που βιώνουμε, εντός και εκτός σχολής, κάτι πρέπει να γίνει. Ο μόνος δρόμος, που μπορεί να είναι νικήφορος και να επιβάλλει κατακτήσεις, είναι ο συλλογικός. Μέσα από τις γενικές μας συνελεύσεις, κόντρα στις ατομικές λύσεις, εμείς η νεολαία βγαίνουμε στο προσκήνιο για διεκδικήσουμε όλοι να έχουν δικαίωμα στην αξιοπρεπή μόρφωση, στην πραγματικά δημόσια και δωρεάν παιδεία, χωρίς κανένα οικονομικό και άλλο εμπόδιο για τους φοιτητές. Αυτό περνά μέσα από τις μάχες ενάντια στο νόμο Γαβρόγλου και την εκπαιδευτική «αντί»-μεταρρύθμιση, ενάντια στις πολιτικές που θέλουν ένα πανεπιστήμιο, λίγων και εκλεκτών, που θα υπηρετεί τις μεγαλοεταιρείες,θα βάζει δίδακτρα και θα πετσοκόβει συνεχώς τις παροχές. Παλεύουμε για ένα πανεπιστήμιο, που  θα κάνει έρευνα για την κοινωνία και όχι για τις τσέπες των μεγαλοκαπιταλιστών. Με γενναία αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης για τις ανάγκες των σπουδών μας, για να μη κοπεί κάμια παροχή(σίτιση, στέγαση,μεταφορές), για να πεταχτεί κανείς έξω από τη σχολή του.

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν, ότι οι λύσεις θα δοθούν από εμάς για εμάς τους ίδιους, τις απαντήσεις θα τις βρούμε μόνο ψηλαφίζοντας τα ερωτήματα μέσα στις μαζικές συλλογικές μας διαδικασίες και τις νίκες θα τις πετύχουμε μόνο όλοι μαζί και για όλους. Σε μία συγκυρία που ψηφίζονται συνεχώς νέα μέτρα και η επίθεση σε εργασία και εκπαίδευση βαθαίνει, που ερχόμαστε αντιμέτωποι με πλειστηριασμούς πρώτων κατοικιών, που οι φασιστικές επιθέσεις πληθαίνουν καθημερινά. Σε μία κατάσταση που στη σχολή δεν είναι δεδομένη ούτε η θέρμανση τον χειμώνα, που υπάρχουν και δίνονται χρήματα για ερευνητικά συνδεδεμένα με το στρατό και τις επιχειρήσεις και για εορτασμούς, αλλά όχι για υλικοτεχνικές ανάγκες, για σίτιση, στέγαση και συγγράμματα. Σε μία περίοδο που μας στερούν τα όνειρα και μας ταΐζουν με πατρίδες και εθνική ομοψυχία εμείς δεν θα αποδεχτούμε το μέλλον που μας επιβάλλουν, δεν συμβιβαζόμαστε και δεν συναινούμε στη πραγματικότητα τους. Μέσα από τις συλλογικές μας διαδικασίες θα περιγράψουμε το μέλλον που μας αρμόζει, θα παλέψουμε για τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας!

ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ:

• Κινητοποίηση στο κέντρο της Αθήνας για την υπεράσπιση του ασύλου, που θα περνάει από τις σχολές του κέντρου (Νομική – Κάτω Πολυτεχνείο – ΑΣΟΕΕ) την Πέμπτη 8/11 στις 18:00.                   
• Συμμετοχή στην πανεκπαιδευτική κινητοποίηση στο Υπουργείο Παιδείας μαζί με αναπληρωτές/αδιόριστους εκπαιδευτικούς και μαθητές ενάντια στο ν. Γαβρόγλου και την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, την Παρασκευή 9/11 στις 11:00 με κατειλημμένη σχολή.
• Κατάληψη της σχολής 14-15-16 Νοέμβρη ενόψει του τριήμερου του Πολυτεχνείου. Μεταφορά του κέντρου αγώνα της κατάληψης στον κάτω χώρο του Πολυτεχνείου.
• Συμμετοχή στην απεργιακή κινητοποίηση στις 14/11. Συμμετοχή στο Συντονιστικό Γενικών Συνελεύσεων που θα γίνει αμέσως μετά στο κάτω Πολυτεχνείο για τη διοργάνωση του τριημέρου του Πολυτεχνείου απ’ όλους τους Φ.Σ.
• Συμμετοχή στη μεγάλη αντιιμπεριαλιστική πορεία την Παρασκευή 17/11 προς την Αμερικάνικη Πρεσβεία με προσυγκέντρωση των ΦΣ στις 13:00 στο Κάτω Πολυτεχνείο.
• Κάλεσμα στους υπόλοιπους Φ.Σ., μαθητές και εκπαιδευτικούς για συμμετοχή, προετοιμασία και συνδιοργάνωση πανελλαδικής πανεκπαιδευτικής κινητοποίησης στο κέντρο της Αθήνας την Πέμπτη 29/11 ενάντια στον ν. Γαβρόγλου και την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση.
• Παράσταση διαμαρτυρίας στο επόμενο τμήμα καθηγητών (για ζητήματα προγράμματος σπουδών, εξεταστική, υλικοτεχνικά κ.α. ζητήματα σχολής) και στην επόμενη σύγκλητο όποτε αυτά καλεστούν.

ΕΝΩΤΙΚΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ