Δευτέρα, 15 Απριλίου 2019

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΠΚΣ/ΚΝΕ/ΜΑΣ


Την Τετάρτη 10/4 διεξήχθησαν οι φετινές φοιτητικές εκλογές πανελλαδικά, με αυξημένη συμμετοχή των φοιτητών/τριών και επιδίωξη από τις δυνάμεις μας να έχουν ανατρεπτικό, ριζοσπαστικό, στίγμα και να δώσουν μήνυμα ανυποχώρητου αγώνα για μια καλύτερη προοπτική εντός και εκτός σχολών. Φυσικά, δεν έλειψαν τα γνωστά φαινόμενα ευτελισμού της διαδικασίας από τις καθεστωτικές δυνάμεις (ΠΑΣΠ ΑΣΟΕΕ και εκλογές νοθείας μόνη της στο Σπόρτινγκ, ΔΑΠ Παντείου και εσκεμμένη ματαίωση των εκλογών εκεί, ΔΑΠ Οικονομικού ΕΚΠΑ και αντιπαραθετικές εκλογές νοθείας στο Ζάππειο). Ωστόσο, πρωτοφανής για τα εγχώρια δεδομένα και την ιστορία του φοιτητικού και εργατικού κινήματος ήταν η στάση της ΠΚΣ, συγκεκριμένα στην Αρχιτεκτονική Αθήνας, με τις δυνάμεις μας εκεί να έρχονται αντιμέτωπες με μια πρωτόγνωρη κατάσταση βίας, τραμπουκισμών, πλήρους αποσάθρωσης της πολιτικής αντιπαράθεσης όπως την ξέραμε μέχρι τώρα.  Πρόδρομος αυτής της κατάστασης ήταν η επιθετική στάση τους απέναντι στις δυνάμεις της ΕΑΑΚ σε όλα τα προεκλογικά ΔΣ του ΕΜΠ.
Συγκεκριμένα, στη σχολή αυτή υπάρχει παράδοση ενός ενεργού Φοιτητικού Συλλόγου, γενικών συνελεύσεων και κινητοποιήσεων, ενώ καμιά καθεστωτική παράταξη δεν έχει καταφέρει να στηθεί μέχρι τώρα. Η δεύτερη δύναμη που παρεμβαίνει στον Σύλλογο είναι η ΠΚΣ, με τις γνωστές προβληματικές και -ειδικά από πέρυσι- με μια εμμονή σε γραφειοκρατικούς τρόπους λήψης αποφάσεων, φτηνή μικροπολιτική και λασπολογία. Οι δυνάμεις μας εκεί έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο στο Σύλλογο καταφέρνοντας τόσα χρόνια ώστε να είναι ο σύλλογος ενεργός. Γι’ αυτό και τόσα χρόνια κατεβαίνει μαζικά στο δρόμο (βλ. φέτος -ακόμα και σε περίοδο κινηματικής νηνεμίας- τη μαζική παρουσία του ΦΣ Αρχιτεκτονικής στην 8η Μάρτη), σε μπλοκ ακηδεμόνευτα από κόμματα και γραφειοκρατίες. Και μάλλον αυτή η κατάσταση είναι που ενοχλεί τόσο καιρό τις δυνάμεις της ΠΚΣ εκεί, ώστε να φτάσουν στο σημείο να αλλοιώσουν το εκλογικό αποτέλεσμα για να πάρουν αυτοί τα «πρωτεία».
Από την έναρξη της καταμέτρησης λοιπόν, η ΠΚΣ αποφάσισε με το «έτσι θέλω» να βγάζει άκυρα ψηφοδέλτια της ΑΚΑ-ΕΑΑΚ, ασκώντας συνεχώς βέτο, προσπαθώντας να επιβάλλει με αυτό τον τρόπο ένα νοθευμένο αποτέλεσμα σύμφωνα με το οποίο αυτή θα έβγαινε πρώτη. Παράλληλα σταματούσε τις καταμετρήσεις σε μια σειρά από Συλλόγους μέχρι να περάσει το δικό της, μη σεβόμενη τη βούληση των φοιτητών/τριών που συμμετείχαν στις εκλογές, απλά για να εξυπηρετήσει δικές της μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Ένα πόλεμος νεύρων λοιπόν και παραχάραξη της βούλησης των φοιτητών/τριών που συμμετείχαν στις εκλογές και με πολιτική τοποθέτηση στήριξαν τον σχεδιασμό μας, που έφτασε στο αποκορύφωμα με την προκλητική παρουσία 60 μελών της ΚΝΕ στην είσοδο του Πολυτεχνείου, έτοιμων να επιβάλουν οργανωτικά την πλαστή και νοθευμένη αυτοδυναμία της ΠΚΣ στη σχολή. 
Η πολιτική επιλογή αυτή της ΚΝΕ πέρα από τον προφανή αντιδημοκρατικό της χαρακτήρα, καταλήγει στην αποδιάρθρωση και απονομιμοποίηση των διαδικασιών του Φοιτητικού Συλλόγου στα μάτια των φοιτητών. 
Εμείς προφανώς από την πλευρά μας αντιλαμβανόμαστε εντελώς διαφορετικά την πολιτική, τον φοιτητικό συνδικαλισμό, το φοιτητικό κίνημα και τις δομές του, γι’ αυτό και το σχήμα μας πήρε την πολιτική επιλογή να αποχωρήσει από τη διαδικασία, μη νομιμοποιώντας τους τραμπουκισμούς της ΠΚΣ και την διάλυση του Φοιτητικού Συλλόγου Αρχιτεκτονικής. Η ΠΚΣ τελείωσε μόνη της (!)  την καταμέτρηση, με ένα νοθευμένο αποτέλεσμα που προφανώς εμείς (ούτε και κάποιος λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος) δεν αναγνωρίζουμε. 
Εκλογές βίας και νοθείας έχουμε συνηθίσει στην Πάντειο και στην ΑΣΟΕΕ από τις δυνάμεις της ΠΑΣΠ και της ΔΑΠ. Και σίγουρα δεν αντιστοιχεί σε μια θεωρητικά, δημοκρατική, αγωνιστική, ηθική και πάνω απ’ όλα κομμουνιστική δύναμη όπως πλασάρεται η ΠΚΣ, να αναλαμβάνει τον ρόλο τους. Σε μία συγκυρία που εντείνεται συνεχώς η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση και το ένα αντιλαϊκό μέτρο έρχεται μετά το άλλο με όλο και πιο επιθετικούς όρους για το μέλλον της νεολαίας, η ΚΝΕ αντί να ανταποκριθεί στο κάλεσμα των δυνάμεων της ΕΑΑΚ για κοινή κινηματική συμπόρευση και αντεπίθεση του φοιτητικού κινήματος, επιλέγει να επιτεθεί σε όποια αγωνιστική δύναμη κινείται πιο αριστερά της.  Για να μην συμβεί σε κανένα άλλο Σύλλογο, εμείς θα βρισκόμαστε καθημερινά στις  σχολές μας, όπως το κάνουμε τόσα χρόνια και θα αντιπαλεύουμε ενάντια στην διάλυση των Φοιτητικών Συλλόγων, το μέσο υπεράσπισης της καθημερινότητας και του μέλλοντός μας. Η δημοκρατική διεξαγωγή των φοιτητικών εκλογών είναι ευθύνη του φοιτητικού κινήματος μακριά από λογικές νοθείας, αλλοίωσης και εκβιασμών. Η ΠΚΣ μας απέδειξε ότι βάζει τον πολιτικό εαυτό και τις σκοπιμότητες της πάνω από τους φοιτητές! Δεν θα περάσει!  
Ο αγώνας ενάντια στις αντιλαϊκές και αντιεκπαιδευτικές πολιτικές της κυβέρνησης, του υπουργείου, της ΕΕ και τις πρυτανικές αρχές, με πρώτο κόμβο να μην περάσει το πολυνομοσχέδιο για τις συγχωνεύσεις και το «νέο Λύκειο», θα συνεχιστεί το επόμενο χρονικό διάστημα. Τον αγώνα αυτό δε θα είναι εκεί για «να τον επιβάλει» κανένας κομματικός στρατός, αλλά οι ίδιοι οι φοιτητές/τριες ,πλάι στους εργαζόμενους/ες, με παράλληλο αγώνα για την ανασυγκρότηση των Φοιτητικών Συλλόγων σε αγωνιστική και δημοκρατική κατεύθυνση έτσι ώστε το φοιτητικό κίνημα να μπορέσει να απαντήσει στην επίθεση που δέχεται συνολικά η γενιά μας. Οι δυνάμεις της ΠΚΣ πρέπει να επιλέξουν: Θα είναι μέρος αυτού του αγώνα ή θα βρίσκονται απέναντι;
ΕΑΑΚ σε ΑΕΙ-ΤΕΙ
  Ακολουθεί η σχετική ανακοίνωση της Αριστερής Κίνησης Αρχιτεκτονικής – ΕΑΑΚ:
Βία, Νοθεία, ΚΝΕ Αυτοδυναμία
Τραμπουκισμοί, βία και νοθεία. Όχι η ΔΑΠ ΝΔΦΚ. Η ΠΚΣ της σχολής μας. Η ΠΚΣ, αποφάσισε ότι φέτος ή θα πάρει ξaνά αυτοδυναμία στο σύλλογο με τη χρήση νοθείας, ή δεν θα γίνουν καθόλου εκλογές. Δεν περιμέναμε τίποτα λιγότερο από μια δύναμη που έχει αποφασίσει εδώ και κάποια χρόνια να διαλύσει το φοιτητικό σύλλογο, εξευτελίζοντας τις διαδικασίες και τις αποφάσεις του με κορύφωση την φετινή χρονιά μέσω της αυτοδυναμίας της στο ΔΣ. Δεν περιμέναμε από μια «κατά τα άλλα αγωνιστική δύναμη» να υιοθετεί πρακτικές ΔΑΠ και με τραμπούκικο και οργανωτικό τρόπο να εξάγει ένα αποτέλεσμα φοιτητικών εκλογών κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της, που μόνο έγκυρο δεν είναι.
Ο ευτελισμός της διαδικασίας ξεκίνησε με την προσπάθεια να ακυρωθεί ένα ψηφοδέλτιο του σχήματος το οποίο είχε «σημαδευτεί» (γδαρθεί!!) ξεκάθαρα από το άνοιγμα του φακέλου. Αυτό συνέχισε με την συνεχή άσκηση βέτο, το κλείδωμα της κάλπης, την αποχώρηση μέλους της ΠΚΣ από την αίθουσα με τα κλειδιά και έφτασε στο σημείο η ΠΚΣ να διακόψει τις καταμετρήσεις σε όλες τις σχολές της Αθήνας. Προφανώς οι εκλογές είναι διαδικασία συλλόγου και γι αυτόν ακριβώς το λόγο διεξάγονται κάθε χρόνο στη βάση του κανονισμού που αποφασίζεται από κοινού από όλες τις δυνάμεις που συμμετέχουν στις εκλογές και ορίζει την εγκυρότητα και την δημοκρατική διεξαγωγή τους. Δεν είναι δυνατόν αυτός να αμφισβητείται και (πόσο μάλλον) να αναθεωρείται συνεχώς κατά τη διάρκεια της διαδικασίας. Αυτό ήταν και το αποκορύφωμα και της πολιτικής επιλογής που είχε πάρει η ΠΚΣ να διαλύσει τις φοιτητικές εκλογές. Όταν μετά από σειρά προτάσεων που καταθέσαμε ως ΑΚΑ-ΕΑΑΚ προκειμένου να επιλυθεί η διαφωνία και να συνεχίσει η διαδικασία των εκλογών στο δικό μας αλλά και σε μια σειρά άλλων συλλόγων αποκαλύφθηκε η σκοπιμότητα των επί σειρά βέτο που ασκούσε η ΠΚΣ όλη την ημέρα των φοιτητικών εκλογών. Η ΠΚΣ αξιοποιούσε το γεγονός ότι η Κεντρική Εφορευτική Επιτροπή (ΚΕΦΕ) του δικού μας φοιτητικού συλλόγου αποτελείται μόνο από δύο πολιτικές δυνάμεις και παρακωλούσε τη διαδικασία λήψης οποιασδήποτε απόφασης καθώς χρειάζεται ομοφωνία, με σκοπό τελικά να διαμορφώσει το εκλογικό αποτέλεσμα.
Παρότι σαν σχήμα δεχθήκαμε την ακύρωση του συγκεκριμένου ψηφοδελτίου του συνδυασμού μας, η ΠΚΣ, επιβάλλοντας μια λογική, πως η διαδικασία θα γίνει με τους δικούς της όρους, κινητοποίησε τον κομματικό της στρατό (50 άτομα με κράνη και καδρόνια) κάτω από την αίθουσα που διεξαγόταν η διαδικασία του φοιτητικού μας συλλόγου. Έτσι ξεκίνησε το πραγματικό θέατρο του παραλόγου όπου η ΠΚΣ βάφτιζε άκυρα τα έγκυρα ψηφοδέλτια του σχήματος, με επιχειρήματα του είδους «δεν είναι ολόιδιοι οι σταυροί πάνω σε ένα ψηφοδέλτιο», «δεν μου αρέσει το ψηφοδέλτιο, σας το βγάζω άκυρο». Ο συνεχόμενος για ώρες παραλογισμός, με τα αβάσιμα επιχειρήματα και τα βέτο που ασκούνταν συνεχώς, αποσκοπούσε στην δημιουργία ενός παιχνιδιού υπομονής εκτός οποιουδήποτε πολιτικού πλαισίου, με τραμπουκισμούς, προσωπικούς χαρακτηρισμούς σεξιστικά σχόλια κ.ο.κ. Μια κατάσταση που εν τέλει κατέληξε σε απειλές του τύπου «να προσέξετε πως θα φύγετε από δω» και δε θυμίζει σε καμία περίπτωση δύναμη που θέλει να έχει αναφορά στο κίνημα και την αριστερά, αλλά αντίθετα πρακτικές καθεστωτικών παρατάξεων.
Για όλους τους παραπάνω λόγους, το σχήμα πήρε την πολιτική επιλογή, να μην δείξει καμία περεταίρω ανοχή και νομιμοποίηση στην προσπάθεια της ΠΚΣ να νοθεύσει το εκλογικό αποτέλεσμα και για άλλη μια φορά να κομματοποιήσει το σύλλογο και να εξευτελίσει δίχως προηγούμενο τις διαδικασίες του. Το εκλογικό αποτέλεσμα που έχει δημοσιεύσει η ΠΚΣ διαμορφώθηκε σε κλειστές αίθουσες με παρουσία μόνο του πολιτικού της εαυτού και δεν έχει καμία έγκριση από την κεντρική εφορευτική επιτροπή. Τα συγκεκριμένα τρία ψηφοδέλτια της ΑΚΑ-ΕΑΑΚ που ακύρωσε η ΠΚΣ χωρίς να είναι άκυρα με την απειλή της βίας – και ποιος ξέρει πόσα ακόμα ακολούθησαν όταν αποφάσισε να κάνει μόνη της φοιτητικές εκλογές χωρίς ΚΕΦΕ – φάνηκε μάλιστα πως εν τέλει διαμόρφωναν το τελικό αποτέλεσμα του συλλόγου και το σχήμα ως πρώτη δύναμη.
Τελικά για εμάς η ουσία είναι μια. Για πρώτη φορά στην ιστορία του φοιτητικού μας συλλόγου, παράταξη που αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερή, επέβαλε με τον πιο χυδαίο τρόπο το κομματικό της σχέδιο, ακυρώνοντας τη συμμετοχή και την πολιτική τοποθέτηση δεκάδων φοιτητών/τριών του συλλόγου, που νόμιζαν ότι έχουν το δικαίωμα να ψηφίσουν κάτι διαφορετικό από την «υπεύθυνη» αυτοδύναμη ΠΚΣ. Για εμάς οι πολιτικές ευθύνες είναι ξεκάθαρες. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η ΚΝΕ θα είναι διατεθειμένη να ξεκινήσει μια ολόκληρη εκστρατεία ψέματος και παραφιλολογίας σε σχέση με την εκλογική διαδικασία, άλλωστε δε θα είναι και η πρώτη φορά. Σαφώς και επιλέγουμε την αντιπαράθεση όταν αυτή είναι πολιτική, έχει να κάνει με τα πραγματικά επίδικα για το σύλλογο και προωθεί την αγωνιστικότητα των αποφάσεών του για μια καλύτερη καθημερινότητα μέσα και έξω από τη σχολή. Σε μια αντιπαράθεση όμως στην οποία διακυβεύεται η δημοκρατική διεξαγωγή των εκλογών, σκοπεύουμε να είμαστε αδιάλλακτες/οι. Για εμάς πρώτη δύναμη δεν σημαίνει επιβολή του «δικού μου» πολιτικού σχεδίου με το έτσι θέλω, άλλωστε δεν το κάναμε και ποτέ.
Ο φοιτητικός σύλλογος γνωρίζει πολύ καλά ότι ακόμη και στις πιο δύσκολες συνθήκες δεν διακυβεύσαμε ποτέ τη διαφάνεια και τη δημοκρατία των διαδικασιών του, ούτε δράσαμε ποτέ στις πλάτες τόσων συμφοιτητριών και συμφοιτητών μας. Δεν σκοπεύουμε λοιπόν να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε ελέφαντες. Σκοπεύουμε όμως να αναγνωρίσουμε το συγκεκριμένο γεγονός σαν μια πολιτική τομή. Για εμάς αυτό σημαίνει ή τώρα ή ποτέ. Είτε ο φοιτητικός σύλλογος παίρνει την κατάσταση στα χέρια του και εξωθεί τέτοιες λογικές ή αποδέχεται την επιβολή μιας αυστηρά κομματικοποιημένης και περιχαρακωμένης παράταξης που αποφάσισε να τον διαλύσει με το «έτσι θέλω». Ως ΑΚΑ ΕΑΑΚ θα κaταβάλλουμε όλες μας τις δυνάμεις και καλούμε κάθε φοιτήτρια/τη που αντιλαμβάνεται τη σοβαρότητα των πολιτικών γεγονότων, να μην αναγνωρίσει το αποτέλεσμα που έχει τοιχοκολληθεί στους τοίχους της σχολής και να μην επιτρέψει σε κανένα άτομο της συγκεκριμένης παράταξης να μιλήσει εξ ονόματος του συλλόγου και των διαδικασιών του. Κυρίως όμως καλούμε καθεμία και καθέναν να εξασφαλίσουμε τη δυνατότητά μας σε δημοκρατικές, «από τα κάτω», υγιείς και ανοιχτές διαδικασίες από εδώ και στο εξής.
 Αριστερή Κίνηση Αρχιτεκτονικής – ΕΑΑΚ
akaeaak.wordpress.com

Κυριακή, 17 Μαρτίου 2019

Στρατηγικός σχεδιασμός, Τίτλος σχολής ή Πρόγραμμα Σπουδών. Τι πραγματικά συμβαίνει;


Εδώ και πολύ καιρό έχει ανοίξει (και) στη σχολή μας το ζήτημα της αλλαγής του προγράμματος σπουδών που έρχεται μέσω της συζήτησης για το στρατηγικό σχεδιασμό της σχολής και της αλλαγής του ονόματός της. Μια κουβέντα που ανοίγει κατά διαστήματα πολλά χρόνια τώρα και για διάφορους λόγους μπαίνει σε παύσεις και αναστέλλεται. Ταυτόχρονα το ίδιο ζήτημα, όλο αυτό το διάστημα ανοίγει και σε μια σειρά σχολών σε διαφορετικές χρονικές στιγμές σαν να πρόκειται για αποσπασμένες μεταξύ τους αποφάσεις. Στην πραγματικότητα όμως, έχει να κάνει με την εργασιακή αναδιάρθρωση – με την οποία το κεφάλαιο προσπαθεί να ανακάμψει από μία ακόμα κρίση του – και πως αυτή έρχεται για τους μηχανικούς με τις αλλαγές που φέρνει το ΤΕΕ και το προεδρικό διάταγμα που ψηφίστηκε πρόσφατα, αλλά και σε άλλους κλάδους (πχ καθηγητικές σχολές με απόσπαση διδακτικής επάρκειας από το πτυχίο).

-Γιατί η βασική τομή πάνω στην οποία γίνεται η κουβέντα είναι η προσθήκη στον τίτλο της σχολής του «Μηχανικών Γεωπληροφορικής»;
Οι προφάσεις για την υπεράσπιση της θέσης αυτής, ξεκινούν από την αποκλειστική “κατοχύρωση” του συγκεκριμένου αντικειμένου και φτάνουν σε λογικές “marketing” για το πώς θα ζητάνε περισσότεροι νέοι φοιτητές την σχολή μας, μια κουβέντα που εκτός από άτοπη, γίνεται και σε μια εντελώς αντιεπιστημονική βάση που περισσότερο θα έπρεπε να προσβάλλει τους μελλοντικούς φοιτητές της σχολής, παρά να τους προσεγγίζει. Φυσικά, η εστίαση στον συγκεκριμένο κλάδο δεν είναι καθόλου τυχαία, καθώς μοναδικό στόχο έχει την εξυπηρέτηση των αναγκών του κεφαλαίου, που αυτή την περίοδο έχει βρει τεράστιο κομμάτι κερδοφορίας σε αυτόν, με τη διαμόρφωση καταρτισμένων αποφοίτων κατάλληλων για το σκοπό αυτό.

-Τι αξία δίνεται στην κουβέντα από τους ίδιους τους καθηγητές και πώς συνειδητά αυτή υποβαθμίζεται;
Παρά αυτή την πολύ σοβαρή διάσταση και ουσία του ζητήματος, για όποιον έχει συμμετέχει στις διαδικασίες των καθηγητών (Γενικές Συνελεύσεις Τμήματος, Επιτροπές Προπτυχιακών Σπουδών), θα έχει παρατηρήσει ότι από πλευράς τους ανοίγεται το ζήτημα με έναν ιδιαίτερα υποβαθμιστικό για αυτό και για τους ίδιους τρόπο. Ενώ γίνεται η ορθή παραδοχή ότι το σημερινό πρόγραμμα σπουδών δεν είναι αποτελεσματικό και δεν ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες της σημερινής κοινωνίας, ως επίδικο και θέμα κουβέντας μπαίνει απλά ο αριθμός μαθημάτων και ο φόρτος εργασίας σαν απόλυτοι αριθμοί και στατιστικά ξεκομμένα από την πραγματικότητα της φοίτησης στο πανεπιστήμιο, της ζωής και των αναγκών του σύγχρονου φοιτητή και μελλοντικού (ή/και νυν) εργαζόμενου. Η κουβέντα που γίνεται κυνικά για αύξηση ή μείωση μαθημάτων, αύξηση ή μείωση φόρτου εργασίας και ποσοστών δουλειάς στο σπίτι επί ωρών παρακολούθησης είναι απαράδεκτη, καθώς γνωρίζουμε ότι η διαμόρφωση ενός κατάλληλου προγράμματος σπουδών για την εξυπηρέτηση των σημερινών αναγκών του κεφαλαίου μπορεί να γίνει με οποιονδήποτε μανδύα και τα παραπάνω δεν το αφορούν κιόλας πραγματικά. Γι’ αυτό το λόγο κιόλας, καλούμε κάθε φοιτητή/τρια της σχολής να αποφύγει την συζήτηση του θέματος αυτού υπό το συγκεκριμένο πρίσμα και να μην πέφτει θύμα της μετατόπισης της κουβέντας από την κύρια ουσία της.
Άλλωστε ο τρόπος με τον οποίον διαμορφώνεται και υποβαθμίζεται η κουβέντα από πλευράς καθηγητών φαίνεται τόσο από τα διάφορα κείμενα συμβολής που έχουν αναρτηθεί και στην ιστοσελίδα της σχολής (πχ αφαίρεση του όρου «Αγρονόμος» από τον τίτλο επειδή δημιουργεί «ειρωνικά σχόλια»(!) ), όσο και από την ανάδειξη των διάφορων μεταξύ τους αντικρουόμενων συμφερόντων. Ο δεύτερος είναι και ο πραγματικός λόγος που το νέο πρόγραμμα σπουδών έχει μπει τόσες φορές στο συρτάρι και επιχειρείται τώρα να έρθει με δήθεν αλλαγή ονόματος. Φαίνεται ξεκάθαρα δηλαδή, ότι η προσπάθεια ανάδειξης και ανάπτυξης του πολύ συγκεκριμένου αντικειμένου κάθε καθηγητή και κατ’ επέκταση των εργαστηρίων, ερευνητικών προγραμμάτων και γενικότερα μπίζνες εκατομμυρίων, είναι γι’ αυτούς πολύ σημαντικότερο από την συνολική διαμόρφωση ενός πραγματικά σύγχρονου και χρήσιμου προγράμματος σπουδών και την αντίστοιχη μετάδοση ολοκληρωμένης και συνολικής γνώσης στους φοιτητές.

-Γιατί δεν πρόκειται για κάτι που αφορά αποκλειστικά τη σχολή μας και ποιες είναι οι κοινές κατευθύνσεις;
Όπως ήδη αναφέρθηκε, δεν πρόκειται για ένα ζήτημα που αφορά μόνο τους Τοπογράφους. Αντίστοιχες αλλαγές γίνονται σε μια σειρά από σχολές, σε διαφορετικούς χρόνους για να καλλιεργηθεί η αντίληψη ότι δεν πρόκειται για μια ενιαία αναδιάρθρωση αλλά για «σκόρπιες» εκσυγχρονίσεις σχολών. Άλλωστε, μελετώντας κανείς τις στοχεύσεις όλων αυτών των αλλαγών, διαπιστώνει ότι όλες τους εναρμονίζονται πλήρως με τις κατευθύνσεις των νόμων Διαμαντοπούλου, Αρβανιτοπούλου και τώρα Γαβρόγλου σε ακαδημαϊκό-ερευνητικό και διοικητικό-οργανωτικό επίπεδο, αλλά και με την ευρωπαϊκή συνθήκη «Μπολόνια». Βασική κατεύθυνση, αυτή του κατακερματισμού της γνώσης, του σπασίματός της δηλαδή σε «πακέτα» γνώσεων και δεξιοτήτων (με ανάλογη κοστολόγηση σε πιστωτικές μονάδες - ECTs) τα οποία ο φοιτητής καλείται να λαμβάνει, με την συμπλήρωση ενός βασικού και μικρού κορμού, πάνω στον οποίο θα χτίζεται μια εξειδίκευση. Στόχος, η παροχή μια πολύ εξειδικευμένης γνώσης έτσι ώστε ο αυριανός απόφοιτος να μπορεί να εκτελεί μόνο μια πολύ συγκεκριμένη εργασία. Με αυτήν την έννοια χάνεται όλο και περισσότερο οποιαδήποτε δυνατότητα συνολικής εποπτείας της εργασίας και του αντικειμένου, ενώ ταυτόχρονα και λόγω αυτού, ο εργαζόμενος, παρότι συνδεδεμένος πλέον με τις ανάγκες της αγοράς για εξειδικευμένο δυναμικό, δεν έχει κανέναν λόγο για όλο το υπόλοιπο κομμάτι της παραγωγής.
Μια κατάσταση που διαμορφώνεται και από την εστίαση στις εμβαθύνσεις σε μια λογική εξειδίκευσης που οδηγεί σε διάσπαση του ενιαίου πτυχίου και τη δημιουργία διαφορετικών αποφοίτων ανάλογα με τις επιλογές εμβαθύνσεων. Συγκεκριμένα, στην εισήγηση της επιτροπής για τη φυσιογνωμία και την στρατηγική της σχολής αναφέρεται ξεκάθαρα ότι «η παροχή ενιαίου διπλώματος σπουδών χωρίς ειδίκευση δημιουργεί πρακτικές δυσκολίες στο πρόγραμμα σπουδών … » και ότι «το προσφερόμενο δίπλωμα λόγω της συνεκτικότητάς του είναι στην ουσία ενιαίο. Εν τούτοις, θα εξεταστεί η δυνατότητα αναγραφής του αντικειμένου ειδίκευσης … ». Στην ίδια εισήγηση αναφέρεται ξεκάθαρα η απαραίτητη συνεργασία της σχολής με το ΤΕΕ, το οποίο πρόσφατα – μέσω προεδρικού διατάγματος – έφερε αλλαγές, όπως την εισαγωγή επί πληρωμή σεμιναρίων για απόκτηση αποσπασματικών επαγγελματικών δικαιωμάτων κλπ. Φαίνεται δηλαδή ξεκάθαρα η εναρμόνιση που επιχειρείται να υπάρξει στις αλλαγές προγραμμάτων σπουδών και οργανισμών όπως το ΤΕΕ, γι’ αυτό και επιλέγουμε έτσι να τις αντιμετωπίζουμε. Αντιλαμβανόμαστε ότι για τις αλλαγές αυτές δεν τίθεται θέμα «εκσυγχρονισμού» όπως το ονομάζουν, αλλά καταμερισμού ανάλογα με τις εκάστοτε ανάγκες της αγοράς. Ακριβώς όπως δηλαδή προέκυψε και το υπάρχον πρόγραμμα, ακριβώς όπως δηλαδή θα ξαναγίνει.

-Είναι προωθητική μια απάντηση ότι το υπάρχον πρόγραμμα σπουδών είναι το πλέον κατάλληλο και αυτό που αρμόζει στις σύγχρονες δικές μας ανάγκες αλλά και της κοινωνίας;
Προφανώς και οποιοσδήποτε ισχυρίζεται κάτι τέτοιο δεν έχει καμία επαφή με την πραγματικότητα και το πώς αυτή διαμορφώνεται καθημερινά στη σχολή. Από την άλλη, είναι γεγονός ότι κανένα πρόγραμμα σπουδών που διαμορφώνεται κάθε τρεις και λίγο ανάλογα με την αγορά τους και δημιουργεί αναλώσιμους εργαζομένους δεν μπορεί να είναι πραγματικά σύγχρονο και κοινωνικά χρήσιμο. Και πώς θα μπορούσε να είναι όταν ερχόμαστε και συζητάμε για επιστημονικά πεδία με όρους marketing και μπίζνες με ερευνητικά, όταν την ίδια ώρα έχουμε νεκρούς από πυρκαγιές στο Μάτι, πλημμύρες στην Μάνδρα και μια Κρήτη μισοκατεδαφισμένη, και οι πλέον επιστημονικά αρμόδιοι για αυτά δεν κουνάνε ούτε το μικρό τους δακτυλάκι; Αλλά πώς να το κάνουν κιόλας, όταν είναι απασχολημένοι με τα διάφορα ερευνητικά προγράμματα του Πολυτεχνείου με πεδίο εφαρμογής τον πόλεμο και το κυνήγι μεταναστών (όπως το Jason στη σχολή μας και το Ranger στους Ηλεκτρολόγους);

-Για ποιο λόγο όλοι/ες εμείς οφείλουμε να παίξουμε το δικό μας ρόλο;
Αφού, η κατάσταση διαμορφώνεται με αυτόν τον τρόπο και τα ιδεολογήματα περί «ουδετερότητας της επιστήμης» καταρρίπτονται καθημερινά, τώρα περισσότερο από ποτέ είναι η ώρα να δοθεί η δική μας απάντηση. Η απάντηση των από κάτω, των καταπιεσμένων φοιτητών/τριών και εργαζόμενων που ξέρουμε ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε αλλιώς και θα τα πάμε αλλιώς εμείς οι ίδιοι/ες, όχι σύμφωνα με τα κέρδη και τις ζημιές τους, αλλά σύμφωνα με τις ζωές και τις ανάγκες μας. Κι επειδή κανείς δεν είναι πεφωτισμένος παντογνώστης και υπερασπιστής μας, αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσα από τις συλλογικές και μαζικές μας διαδικασίες, τις Γενικές Συνελεύσεις μας και την υλοποίηση των αποφάσεών τους.

Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2018

Όλοι/ες στην Γενική Συνέλευση του φοιτητικού μας συλλόγου την Τετάρτη 5/12 στις 12.30 στο αμφΒ1

Ο Δεκέμβρης ως απάντηση στο «Και τι να κάνουμε;»
Από την αρχή της χρονιάς έχει ξεσπάσει μια σειρά κινητοποιήσεων, φοιτητές, μαθητές και εργαζόμενοι έχουν βγει στον δρόμο του αγώνα. Από τις κινητοποιήσεις στο Υπουργείο Παιδείας, καταλήψεις σε σχολές και σχολεία ξεπηδάει ένα ρεύμα ανυπακοής και αντίστασης στην νεολαία που απαιτεί καλύτερες συνθήκες εκπαίδευσης και εργασίας για το μέλλον της. Με αφορμή και τη συμπλήρωση 10 χρόνων από το μεγάλο ξεσηκωμό της νεολαίας το Δεκέμβρη του ’08, πρέπει να βγούμε ξανά στο δρόμο του αγώνα, παλεύοντας και για «μικρά» και για τα «μεγάλα», πιάνοντας ξανά το νήμα εκείνου του Δεκέμβρη που η νεολαία είδε το ποτήρι να ξεχειλίζει και είπε “Ως εδώ” παίρνοντας την κατάσταση στα χέρια της. Πιάνοντας αυτό το νήμα προσπαθούμε να δώσουμε απάντηση στα ερωτήματα του σήμερα και να αντιμετωπίσουμε όλα αυτά που η νεολαία του 2008 με έναν διαφορετικό τρόπο τα είχε δει να έρχονται.
Εκπαιδευτική αναδιάρθρωση & Νέο Πρόγραμμα Σπουδών-Αλλαγή ονόματος σχολής
Φυσικά δεν έχουμε καμία αυταπάτη και διακρίνουμε ότι όλες αυτές οι εκφάνσεις συνολικότερων κατευθύνσεων στον χώρο της παιδείας δεν είναι ξεκομμένες. Είναι οι κατευθύνσεις που μπαίνουν για το πώς θα είναι οι σπουδές μας, τι περιεχόμενο θα έχουν και τι στόχο. Είναι οι αλλαγές που έρχονται στα προγράμματα σπουδών των σχολών μας, που συνολικά οδηγούν σε αποφοίτους-συλλέκτες δεξιοτήτων για τις εκάστοτε ανάγκες του κεφαλαίου και όχι σε επιστήμονες με συνολική εποπτεία του αντικειμένου τους, με ικανότητα κριτικής σκέψης και εξέλιξης του προς όφελος της κοινωνίας και των αναγκών της. Χαρακτηριστικά, στη σχολή μας αυτό επιχειρείται μέσω της ψήφισης της αλλαγής στρατηγικής της σχολής και του ονόματός της. Στην πλειοψηφία των σχολών του ΕΜΠ, ήδη από την προηγούμενη χρονιά, έχει ξεκινήσει συζήτηση για την αλλαγή των προγραμμάτων σπουδών. Στην σχολή των πολιτικών μηχανικών το νέο πρόγραμμα σπουδών ψηφίστηκε και έτσι πάει να γίνει και στη σχολή μας με τη διαδικασία ψήφισης της νέας της στρατηγικής. Τα νέα προγράμματα σπουδών εκτός από την ταυτόχρονη προσπάθεια αλλαγής τους έχουν και πολλά ακόμα κοινά. Χρησιμοποιώντας σαν δικαιολογία τον εκσυγχρονισμό της σχολής, μειώνουν το γνωστικό εύρος με στόχο την «αποστολή» των φοιτητών σε ένα μέλλον διαρκούς επανακατάρτισης με σεμινάρια, μεταπτυχιακά, διδακτορικά αφού ο κάθε φοιτητής θα λαμβάνει μόνο το κομμάτι της γνώσης που ζητάει η αγορά την δεδομένη χρονική στιγμή χάνοντας την συνολική εποπτεία του αντικειμένου του. Στην σχολή μας το προς ψήφιση κείμενο για την νέα στρατηγική αναφέρει χαρακτηριστικά «Το γνωστικό αντικείμενο πρέπει να γίνει περισσότερο συνεκτικό ώστε να αναδεικνύει τη σημαντικότητα της ειδίκευσης και τον διαφορετικό τρόπο προσέγγισης του γεοχώρου», αφήνοντας ανοιχτές πόρτες στην διάσπαση του πτυχίου και ουσιαστικά της επιστήμης μας, καθώς επίσης ότι «Τα νέα αντικείμενα που αναπτύσσονται στη σχολή πρέπει να ακολουθούν ένα συνεκτικό γνωστικό πυρήνα, να προσφέρουν επιστημονική διέξοδο και προοπτική, να αναδεικνύουν ποιοτική διαφοροποίηση και όχι απλά να στοχεύουν στην κάλυψη περιφερικών παραδοσιακών επαγγελματικών αντικειμένων τα οποία αποτελούν πεδίο και άλλων ειδικοτήτων», κάνοντας πιο έντονα καθαρή την στόχευση σε αποστειρωμένη και αποκομμένη από το συνολικό επιστημονικό πεδίο γνώση, και μάλιστα την εξάλειψη αντικειμένων από το πεδίου του Τοπογράφου τα οποία η αγορά εργασίας θεωρεί ότι πλέον μπορεί να τα καλύψει με διαφορετικό τρόπο και άρα να διαφοροποιήσει τον ρόλο της σχολής μας στον καταμερισμό της εργασίας. Πέρα όμως απ’ αυτά μέσω της διαδικασίας στρατηγικής της σχολής ερχόμαστε αντιμέτωποι με το ερώτημα «Τι μαθαίνουμε εδώ και για ποιον;». Οι κατευθύνσεις που μπαίνουν για τα ερευνητικά, καθώς και το αντικείμενο πολλών από αυτά, όπως για παράδειγμα ο στρατός και ο πόλεμος, δημιουργούν καταστάσεις στις οποίες εμείς οι ίδιοι, που θεωρητικά απλώς σπουδάζουμε, να παράγουμε την απαραίτητη γνώση και το τεχνογνωσία για κάθε λογής στρατιωτικές επεμβάσεις του ΝΑΤΟ και του ελληνικού κράτους και να γινόμαστε συνυπεύθυνοι στο αιματοκύλισμα ολόκληρων λαών.
Δεν πολεμάμε γι’ αυτούς παρά μόνο για τις ζωές μας
Και ενώ καθημερινά δημιουργούν ένα τέτοιο τοπίο, ακούμε πόσο σημαντικό είναι να σταθούμε όλοι μαζί, ότι τα συμφέροντά μας είναι κοινά και ότι τα απειλεί μια τουρκική επιθετικότητα ή ένας «Σκοπιανός» αλυτρωτισμός. Αυτά μας τα λένε την ίδια ώρα που το ΝΑΤΟ βομβαρδίζει τη Συρία. Την ίδια ώρα που το ελληνικό κράτος συμμετέχει άμεσα στις επιθέσεις παραχωρώντας τη βάση της Σούδας και πολλές ακόμη σε όλη την Ελλάδα. Αυτά μας τα λένε την ίδια ώρα που μέσα στις σχολές μας παράγουμε γνώση για την πολεμική τους μηχανή, με ερευνητικά, επώνυμες έδρες και μεταπτυχιακά προγράμματα. Όσο λοιπόν μας λένε αυτά, εμείς απαντάμε ότι δεν έχουμε κανένα κοινό συμφέρον μαζί τους, απαντάμε ότι τα μόνα κοινά συμφέροντα τα έχουμε με τα πληττόμενα κομμάτια της Ελλάδας, της Τουρκίας, της Μακεδονίας, της Συρίας, απέναντι σε κάθε ιμπεριαλιστική και καπιταλιστική δύναμη, εντός και εκτός συνόρων, είτε με την μορφή του εισβολέα είτε με την μορφή του «προστάτη».
Φασιστική απειλή και κοινωνικός εκφασισμός
Μια τέτοια κατάσταση που στήνεται όμως δεν μπορεί να λειτουργήσει και να επιβιώσει εάν δεν έχουν μαζί τους κομμάτι της κοινωνίας, ή μάλλον εάν δεν διαμορφώσουν μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας να προασπίζεται τα δικά τους συμφέροντα. Πάνω σε αυτή την κατάσταση διαμορφώνεται ο εκφασισμός της ελληνικής κοινωνίας. Εκφασισμός που ξεκινάει από μια διαδήλωση για την Μακεδονία, συνεχίζει με την υπεράσπιση Έλληνα φασίστα που πυροβολεί σε αλβανικό έδαφος και φτάνει μέχρι την στέρηση της ζωής όσων αποτελούν κίνδυνο για τον ελληνικό εθνικό κορμό, τη δολοφονία του lgbtqi ακτιβιστή και οροθετικού Ζακ/Zackie Oh από μπάτσους και αφεντικά, την τριπλή δολοφονία προσφυγισσών στον Έβρο, την δολοφονία του Αλβανού εργάτη Petrit Zifle από φασίστα στην Κέρκυρα, αλλά και άλλων πολλών ακόμα που αποκρύφτηκαν και δεν μάθαμε, ούτε θα μάθουμε ποτέ. Διαμορφώνεται ένας εκφασισμός που ιδιαίτερα τις τελευταίες εβδομάδες πήρε επικίνδυνες μορφές γιατί πάτησε πόδι εκεί που διαμορφώνεται η αυριανή νεολαία, στα σχολεία. Προσπάθησε να αναπτυχθεί ανάμεσα σε παιδιά που βλέπουν τους γονείς τους καθημερινά να παλεύουν για την επιβίωση και τα ίδια να μεγαλώνουν σε μια κατάσταση που δεν μπορούν να κάνουν το παραμικρό όνειρο. Σε αυτά τα παιδιά πήγε να αναπτυχθεί και να τα πείσει ότι ο εχθρός τους είναι οι γειτονικοί λαοί και όχι όσοι τους κλέβουν τη ζωή μέσα από τα σύνορα. Ωστόσο, φάνηκε για άλλη μια φορά ότι το αντιφασιστικό κίνημα μπορεί να τους σταματήσει και να φέρει στο προσκήνιο τον ρόλο που παίζουν και να αναδείξει τα πραγματικά προβλήματα και μέτωπα πάλης που είναι αναγκαία στο σήμερα. Οι συντονισμένες αντιφασιστικές παρεμβάσεις σε πλήθος σχολείων έδειξαν ότι εκεί έξω υπάρχει ακόμη ένα δυναμικό που δεν πείθεται από το μίσος και τη μισαλλοδοξία τους, που αναζητά και βρίσκει τη μήτρα των προβλημάτων του και στοχεύει σε αυτήν, ότι ο αντιφασιστικός αγώνας που θίγει τα ζητήματα πολιτικά και δίνει μια άλλη προοπτική μπορεί να μετράει βήματα και να είναι νικηφόρος.

Από την μεριά μας να κάνουμε ξεκάθαρο ότι εμείς δεν θα αποδεχτούμε το μέλλον που μας επιβάλλουν, δεν συμβιβαζόμαστε και δεν συναινούμε στη πραγματικότητα τους. Μέσα από τις συλλογικές μας διαδικασίες θα περιγράψουμε το μέλλον που μας αρμόζει, θα παλέψουμε για τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας !


Όλοι/ες στη Γενική Συνέλευση του φοιτητικού συλλόγου την Τετάρτη 5/12 στις 12:30 στο αμφ. Β1